กลเกมศิลาเลือด

สปอยต์ 

โยหวีดร้องสุดเสียงด้วยความตกใจ เมื่อข้อมือเล็กถูกมือหนาดั่งคีมเหล็กคว้าหมับและกระชากอย่างแรง ร่างของเธอถูกลากครูดออกมาจากโพรงไม้จนถลาไปกองกับพื้นหญ้าเบื้องหน้า ร่างสูงที่ยืนตระหง่านก้ำกึ่งระหว่างแสงและเงาด้วยสายตาเรียบเฉยทว่าดุดัน 

"ฉันยอมตายอยู่ในป่านี้! ยอมถูกสัตว์ป่ารุมทึ้ง ดีกว่าต้องทนเห็นหน้าเดรัจฉานอย่างนาย!!" 

"หึ... ปากดีไม่เปลี่ยนจริงๆ" ทักษ์กระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียม 

 "จำไม่ได้หรือไงว่าเมื่อคืน 'เดรัจฉาน' ตนนี้ทำอะไรกับร่างกายเธอไว้บ้าง? หรือต้องให้ฉันทบทวนความจำให้ตรงนี้... ท่ามกลางป่าเขานี่เลยดีไหม?" 

โยตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ภาพความทรงจำอันโหดร้ายเมื่อคืนฉายชัดกลับมาในหัว ทักษ์ยิ้มเยาะก่อนจะเพิ่มแรงบีบที่ปลายคางสวย เขาชอบใจนักที่ได้เห็นสายตาหวาดผวาของเด็กอวดดีคนนี้ มันทำให้เขารู้สึกถึงอำนาจและชัยชนะเหนือเธอในทุกๆ ด้าน 

"อย่า... อย่าทำแบบนั้น... ฮือออ ฉันขอร้อง..." 

สวัสดีทุกคนค่ะ นี่เป็นนิยายเรื่องแรกของเราเลย อาจจะยังไม่เก่งมาก แต่ตั้งใจเขียนสุดๆ ฝากทุกคนเอ็นดูด้วยนะคะ