สวาทรักมาเฟีย NC20+

"ผมเกลียดคุณ!"

คำพูดที่ระเบิดออกมาจากปากของเตวานั้นรุนแรงและชัดเจน ราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางความเงียบสงัดของค่ำคืน มันไม่ใช่เสียงสะอื้นไห้ ไม่ใช่เสียงตัดพ้อที่อ่อนแอ แต่มันคือความเกลียดชังที่กลั่นออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจที่แตกสลายจนไม่เหลือชิ้นดี

วินาทีนั้น... โลกทั้งใบของเฮียหลงเหมือนหยุดหมุนไปชั่วขณะ มือหนาที่บีบแก้มของเตวาอยู่ถึงกับสั่นเทาด้วยความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว ความเงียบที่ตามมาหลังจากคำว่า 'เกลียด' นั้นมันช่างหนาวเหน็บและเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าคมกระสุนที่เคยผ่านร่างเขามานับครั้งไม่ถ้วน

"เกลียด... งั้นเหรอ...?"

เฮียหลงทวนคำนั้นด้วยน้ำเสียงที่เบาหวิวคล้ายกับเสียงกระซิบของภูตผี ดวงตาคมกริบที่เคยดุดันบัดนี้สั่นระริกและวูบไหวด้วยความเจ็บปวดที่เขาไม่เคยอนุญาตให้ใครเห็น ความเยือกเย็นที่เขาสร้างขึ้นมาตลอดหลายสิบปีพังทลายลงในพริบตาเพียงเพราะคำพูดเดียวของเด็กหนุ่มตรงหน้า

เขาสะบัดมือออกจากใบหน้าของเตวาอย่างแรง ราวกับถูกไฟลวก เฮียหลงถอยร่นออกมาจากขอบเตียง ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 190 ซม. เงาร่างของเขาที่ทาบทับลงบนผนังดูยิ่งใหญ่และน่าเกรงขาม แต่ในเวลานี้ เขากลับรู้สึกว่าตัวเองช่างโดดเดี่ยวและพ่ายแพ้อย่างหมดรูป

"เกลียดฉันงั้นเหรอ...! ฮึ... ดี! ถ้ามันง่ายขนาดนั้น นายก็เกลียดฉันให้มันตลอดไปสิ!"

เฮียหลงระเบิดอารมณ์ออกมาด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยความกราดเกรี้ยว เขาเดินวนไปมาในห้องเหมือนสัตว์ป่าที่กำลังบาดเจ็บและคลุ้มคลั่ง ความเจ็บปวดที่ถูกปฏิเสธความรัก ความรักที่เขาไม่เคยยอมรับและแสดงออกอย่างถูกต้อง มันกำลังแผดเผาเขาจากภายใน

"เกลียดที่ฉันทำร้ายนาย... เกลียดที่ฉันใช้คนอื่นมาขยี้หัวใจนาย... หรือเกลียดที่ฉันมันสารเลวที่ไม่เคยรักนายแบบที่คนทั่วไปเขาทำกัน! บอกมาสิเตวา! บอกมาว่าความเกลียดของนายมันรุนแรงพอที่จะทำให้นายเดินหนีไปจากฉันได้จริงๆ!"

เขาหันกลับมาจ้องมองเตวาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและความโหยหาที่ปนเปกันจนน่ากลัว เขาอยากจะเดินเข้าไปบดขยี้ริมฝีปากนั้นให้หยุดพูดคำว่าเกลียด แต่เขาก็รู้ดีว่ายิ่งเขาทำรุนแรงเท่าไหร่... ช่องว่างระหว่างเขากับเตวาก็จะยิ่งกว้างขึ้นเท่านั้น