ครั้งนี้…ผมจะไม่พลาด

เขาปรากฏตัวในชีวิตเธอ

เหมือนคนแปลกหน้า

แต่สายตาของเขา

กลับเต็มไปด้วยความคิดถึง

เขารู้ว่าเธอชอบอะไร

กลัวอะไร

และจะเจ็บปวดตอนไหน

เหมือนคนที่เคยอยู่ข้างเธอมาทั้งชีวิต

แต่ความจริงคือ…..

เขาเคยเสียเธอไปแล้วครั้งหนึ่ง

และครั้งนี้

เขากลับมา…เพื่อพยายามรักเธอให้ทันเวลา

แม้จะรู้ว่า

สุดท้ายเธออาจไม่เคยจำเขาได้เลย

รพีภัทร (ตะวัน)

แพทย์อินเทิร์นปี 1

อายุ 25 ปี

ชายหนุ่มที่ดูสุขุม เงียบ และไม่ค่อยแสดงความรู้สึก

ภายใต้เสื้อกาวน์สีขาว เขาคือหมอที่ทุ่มเทให้คนไข้

แต่ลึกลงไป…เขาคือคนที่ “เคยสูญเสีย” จนไม่อยากเสียอะไรอีก

ดวงตาที่ดูอ่อนล้าเพราะการเข้าเวรติดต่อกันหลายคืน

กลับอ่อนโยนอย่างน่าประหลาด…เฉพาะเวลาที่มองเธอ

เขาไม่ใช่คนพูดเก่ง

ไม่ใช่คนโรแมนติก

แต่เป็นคนที่จำได้ว่า

เธอไม่ชอบกินผักอะไร

เธอจะปวดหัวตอนไหน

และเธอจะยิ้มแบบไหน…ในวันที่มีความสุขที่สุด

เขามาหาเธอในฐานะ “ลูกค้า”

แต่สิ่งที่เขาต้องการจริงๆ ไม่ใช่ความสัมพันธ์ชั่วคราว

หากเป็นเพียงโอกาสเดียว

ที่จะไม่ต้องพูดคำว่า “สายเกินไป” อีกครั้ง

“ผมไม่ได้มาจ้างคุณ…

ผมมาขอให้คุณมีชีวิตอยู่”

พิณพิมพ์ (พิมพ์)

นักศึกษาพยาบาลปี 2

อายุ 20 ปี

หญิงสาวที่ดูอ่อนโยน ยิ้มง่าย และเป็นมิตรกับทุกคน

แต่ภายใต้รอยยิ้มนั้น คือความเหนื่อยล้าที่เธอไม่เคยบอกใคร

ชีวิตที่ต้องรับผิดชอบทั้งการเรียนหนักและภาระทางบ้าน

ทำให้เธอเลือกทำงาน “แฟนเช่า”

เพื่อประคองทุกอย่างเอาไว้ให้พังช้าลงอีกนิด

เธอเป็นคนที่ “ช่วยคนอื่นก่อนตัวเองเสมอ”

แม้ในวันที่ตัวเองแทบไม่เหลือแรง

เธอเชื่อว่า

การเป็นพยาบาล คือการอยู่ข้างคนไข้ในเวลาที่เขาอ่อนแอที่สุด

แม้บางครั้ง

มันอาจต้องแลกด้วยบางอย่าง…ที่เธอเองก็ไม่รู้ตัว

และในวันที่เธอได้เจอเขา

ผู้ชายแปลกหน้าที่รู้จักเธอดีเกินไป

หัวใจของเธอ…ก็เริ่มสั่นไหวอย่างไม่มีเหตุผล

“เราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่า…?”