จันทราเคียงกระบี่

เบื้องหน้าประตูคฤหาสน์สกุลก๊วยอันวิจิตรตระการตา บรรยากาศกลับหนักอึ้งด้วยไอสังหารที่เย็นเฉียบจนบาดผิว ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งยืนตระหง่านในชุดผ้าแพรสีแดงฉานประดุจโลหิต มือหนึ่งกระชับกระบี่คู่กายไว้มั่น แสงอาทิตย์อัสดงที่อาบไล้ร่างนั้นยิ่งขับเน้นความน่าเกรงขามของเจ้าบ้านผู้ทรงอิทธิพล

ทว่าตรงกันข้ามกลับเป็นชายหนุ่มในชุดสีดำสนิทที่ยืนหยัดอยู่อย่างเดียวดาย ในมือของมันมีกระบี่ กระบี่ดำสนิท ด้ามดำสนิท ฝักดำสนิท ผู้คนทั้งใต้ล่าต่างรู้ว่าสิ่งนั้นคือสัญลักษณ์แห่งความตาย ตัวของมันก็ไม่ต่างอะไรกับมัจจุราช พร้อมจะสังหารผู้คนได้ในพริบตา

ชายวัยกลางคนขยับกระบี่พลางเอ่ยเสียงกร้าว “ลงมือได้!”

ลี้เทียนขยับริมฝีปากตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้ความรู้สึก “ท่านลงมือก่อนเถิด หากข้าพเจ้าลงมือ ท่านจะไม่มีโอกาสแม้แต่จะชักกระบี่ออกมา”

“ท่านดูถูกเราเกินไปแล้ว ลี้เทียน!” ชายชุดแดงตวาดลั่นด้วยความเดือดดาน

“ท่านก็รู้ ว่าข้าพเจ้าไม่เคยดูถูกคู่ต่อสู้คนใด” ลี้เทียนกล่าวสั้นๆ ดวงตาเรียบเฉยราวน้ำนิ่ง

“ดี! ข้าพเจ้าจะจัดการกับท่านในวันนี้ เพื่อหยุดยั้งภัยพิบัติให้แก่ยุทธภพ!”

สิ้นคำ ประกายกระบี่ของชายชุดแดงวูบไหวขึ้นประดุจสายฟ้าฟาด มุ่งหมายปลิดชีพจอมมารเบื้องหน้าในกระบวนท่าเดียว ทว่าในเสี้ยววินาทีที่ความตายคืบคลานเข้าหา ลี้เทียนกลับเพียงเบี่ยงกายเล็กน้อยก่อนจะฟาดฝ่ามือเข้าใส่ใบกระบี่นั้นอย่างรุนแรง

เปรี้ยง!

เสียงโลหะหักสะบั้นดังสนั่น กระบี่ล้ำค่าแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยร่วงหล่นสู่พื้นดิน ชายวัยกลางคนยืนตะลึงลาน ใบหน้าแปรเปลี่ยนเป็นความสลดหดหู่และสิ้นหวังในพริบตา เขาค่อยๆ ลดมือที่เหลือเพียงด้ามกระบี่ลงแล้วเอ่ยเสียงแหบพร่า “ข้าพเจ้าแพ้แล้ว... เชิญลงมือสังหารเถิด”

ลี้เทียนเอากระบี่เหน็บไว้ที่เอวอย่างช้าๆแล้วเอ่ยคำที่กรีดลึกไปถึงขั้วหัวใจ “ข้าพเจ้าไม่ฆ่าท่าน”

“เป็นเพราะเหตุใด?” ชายชุดแดงถามด้วยความไม่เข้าใจ

“เพราะท่านไม่มีคุณค่าเพียงพอจะให้ข้าพเจ้าต้องลงมืออีกต่อไปแล้ว”

คำพูดนั้นราบเรียบแต่หนักแน่นดุจภูผา เมื่อกล่าวจบ ลี้เทียนก็ทะยานกายขึ้นสู่เวหา วิชาวิหคเหินของเขาล้ำเลิศจนเห็นเพียงเงาสีดำวูบหนึ่ง ก่อนที่ร่างของเขาจะเลือนหายไปจากครรลองสายตา