ข้าอุตส่าห์ปูทางให้นางเอก... ไยพระเอกถึงเดินเลี้ยวมาหาข้าเล่า!

เมื่อสวรรค์เล่นตลก ส่งดวงวิญญาณสาวจากโลกยุคปัจจุบันให้ย้อนเวลามาสวมร่างเฉินหลันซิน บุตรีภรรยาเอกแห่งจวนเสนาบดีกรมพิธีการ ผู้มีชะตาอาภัพเป็นเพียงหินรองฝ่าเท้าให้หลินซูอี่ก้าวข้ามไปครองคู่กับพระเอก และต้องจบชีวิตลงอย่างน่าอนาถในท้ายเรื่อง

นางหรือจะยอมตายไร้ชื่อในหลุมศพเย็น ในเมื่อล่วงรู้บทสรุป ลู่ทางรอดเดียวคือต้องรีบผูกด้ายแดงให้พระเอกนางเอกได้ครองคู่กันเร็วที่สุด ยิ่งจบไว ชีวิตนางยิ่งปลอดภัย!

ปฏิบัติการยัดเยียดวาสนาจึงเริ่มขึ้น... เฉินหลันซินงัดทุกกลยุทธ์ในตำราพิชัยสงครามรักออกมาใช้ ไม่ว่าจะจัดฉากตกน้ำ สร้างสถานการณ์วีรบุรุษช่วยสาวงาม หรือแม้กระทั่งวางแผนให้ทั้งสองต้องติดฝนในศาลาร้างสองต่อสอง โดยมีสองสาวใช้คู่ใจคอยดูต้นทาง

ทว่า... เป้าหมายอย่าง ฮั่วจื่อเซียน หรือก็คือติ้งกั๋วกง ผู้บัญชาการกองทัพฉางเยี่ยนอันเกรียงไกร กลับมิใช่ตะเกียงขาดน้ำมันให้ผู้ใดมาชักจูงได้ง่ายดาย ภายใต้ใบหน้าหล่อเหลาที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง นัยน์ตาสีนิลกลับมองทะลุแผนการตื้นเขินเหล่านั้นจนหมดสิ้น

สิ่งที่เขาสนใจมิใช่แม่นางหลินผู้บอบบางดั่งกิ่งหลิว แต่กลับเป็นแม่สื่อจอมเจ้าเล่ห์ที่แอบซุ่มดูผลงานอยู่หลังพุ่มไม้ต่างหาก!

ยิ่งนางพยายามผลักไสเขาให้สตรีอื่น เขากลับยิ่งรู้สึกว่านางช่างน่าค้นหา ยิ่งนางทำตัวฉลาดเฉลียว เขากลับยิ่งอยากปราบพยศ สตรีทั่วหล้าล้วนอยากปีนขึ้นเตียงเขา แต่เฉินหลันซินผู้นี้กลับวางแผนถวายเขาใส่พานให้ผู้อื่น ช่างบังอาจนัก!

ในที่สุด ความอดทนของติ้งกั๋วกงฮั่วจื่อเซียนก็สิ้นสุดลง แทนที่เขาจะเดินตามแผนไปประคองนางเอกที่ล้มอยู่ตามบท เขากลับกระโจนข้ามหลุมพรางที่นางขุดไว้อย่างไม่ไยดี ตรงดิ่งเข้ามาหาคนบงการ รวบเอวบางของเฉินหลันซินขึ้นพาดบ่าแกร่ง ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเหล่าองครักษ์และสาวใช้

ริมฝีปากหยักได้รูปกระซิบข้างหูนางด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ทำให้คนฟังถึงกับเข่าอ่อน

“ในเมื่อเจ้าขยันปูทางให้ข้านัก เช่นนั้นก็จงมาร่วมเดินบนเส้นทางสายนี้กับข้าจนแก่เฒ่าเถิด ฮูหยินของข้า...”