“ขอโทษนะเอย… ที่เราให้เอยได้แค่นี้ แต่เราพยายามแล้วจริงๆ”
น้ำเสียงของชนนท์ราบเรียบจนน่าใจหาย เขาพยายามแล้ว...พยายามที่จะรักผู้หญิงตรงหน้าให้ได้เท่ากับที่เธอรักเขา แต่มันกลับไม่เคยทำได้เลย
“ไม่หรอก…เอยต่างหากที่ต้องขอโทษ” ไอวรินทร์แค่นยิ้มส่งไปให้คนตรงหน้าอย่างปลงตก
ถอยออกมาตอนนี้ยังดีกว่าดื้อรั้นจนทำให้เราทั้งคู่ต้องเกลียดขี้หน้ากันไปมากกว่านี้น่าจะดีกว่า
“...”
“นนท์ทำดีที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้วล่ะ เป็นเอยต่างหากที่โลภมาก...อยากได้ในสิ่งที่นนท์ให้ไม่ได้เอง”
“...”
“งั้นเรามาพูดเรื่องแบ่งทรัพย์สินเลยก็แล้วกันนะ…เอยขอใช้สิทธิ์พูดก่อน”
“…”
“เรือนหอหลังนี้...เอยขอก็แล้วกันนะคะ ถือเสียว่าของตกแต่งส่วนใหญ่เอยเป็นคนจัดการ และเอยก็อยู่ที่นี่เป็นหลักมากกว่านนท์”
“…”
“แล้วหุ้นบริษัทในส่วนของเอย...เอยจะขายให้นนท์ตามที่ต้องการ เรื่องนี้เอยจะให้ทนายเข้ามาสรุปรายละเอียดอีกที”
“…”
“ยังไงก็ขอโทษอีกครั้งแล้วก็ขอให้โชคดีละกันนะ”
ว่าจบไอวรินทร์ก็เก็บกระเป๋าและลุกขึ้นยืนโดยไม่รอคำอนุญาตจากใคร เธอหมุนตัวเดินจากร้านอาหารที่ชนนท์เป็นคนนัดคุยไปในทันที แผ่นหลังระหงที่ตั้งตรงอย่างสง่างามนั้นไม่มีร่องรอยของการลังเลใจ ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่กำลังกัดกินคนที่นั่งอยู่ก่อนอย่างชนนท์ให้ใจหายแทน
Guest
