แผลสวาทมิอาจลบเลือน

“โอววว… เอ็งสวยเหลือเกินนังจำปา”  

ลุงเข้มแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง  

สองมือหยาบใหญ่ทาบลงไปไล้ลูบลงบนหนั่นเนื้อหยุ่นนุ่มตรงหน้าด้วยความอยาก 

“ไม่…”  

จำปาหลับตาปี๋  

แต่ชายมากตัณหารู้สึกปากคอแห้งผากขึ้นมาทันที กับภาพของปลายถันชุ่มน้ำนมที่ชี้งอนอยู่ตรงหน้า 

“ขอลุงกินหน่อยเถอะ” แกขอกันตรงๆ  

“อึ๊ยยย…”  

จำปาถึงกับสะดุ้งเฮือก เมื่อริมฝีปากหนาๆ และอ้ากว้างของลุงเข้มครอบลงมาที่ยอดอกของหล่อนแรงๆ เสียงดูดดังจ๊วบจั๊บตามมา สองมือช้อนขยำหนั่นเนื้อใต้ราวนมทั้งสองข้างด้วยอาการครอบครองเป็นเจ้าของ  

ลุงเข้มบีบขยำจนเนื้อนิ่มปลิ้นอยู่ในอุ้งมือ พร้อมกับดูดกินน้ำนมที่ซึมไหลออกมาราวกับว่าตัวเอ็งเป็นทารกยังไงยังงั้น 

“อูววว…”  

จำปาร้องคราง หล่อนรู้สึกขยะแขยงก็จริง แต่ก็รู้สึกเสียวสยิวจนมือไม้ทั้งสองข้างอ่อนเปลี้ยไปหมด  

ลุงเข้มกดลิ้นเลียวนไปรอบๆ ป้านปทุมปูดเป่งของจำปาแล้วดูดกินอย่างลุ่มหลง วิธีดูดที่ลุงเข้มกำลังทำอยู่นั้น… มันช่างเป็นความรู้สึกที่แตกต่างลิบลับกับการดูดกินจากลูกน้อยของหล่อนที่มีวัตถุประสงค์เพียงเพื่อให้ร่างกายเติบใหญ่และมีชีวิตรอด