@1เดือนหลังจากหนี
ทุกวันเวลาตลอดระยะ1เดือนที่ผมพยายามสู้กับความซึมเศร้า มันทรมานมากจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ จนป้าเดือนต้องพาผมไปหาหมอ รับคำปรึกษา และรักษาอย่างต่อเนื่อง ทั้งแม่และป้าเดือนพยายามทำให้ผมหายจากโรคนี้ แต่ทุกอย่างมันต้องใช้เวลา ไม่มียาตัวไหนสามารถรักษาได้ และไม่มีคำพูดไหน ที่จะรักษาได้เช่นกัน นอกจากตัวเราเอง
“แม่ครับ ให้น้ำข้าวช่วยนะ” ผมบอก พลันเดินเข้ามาช่วยแม่จัดกับข้าว เพื่อเอาไปให้คนงานในไร่ของป้าเดือน
“ได้จ้ะ” แม่บอกพร้อมรอยยิ้ม แล้วยอมให้ผมช่วย เพราะกลัวผมจะเหงา และกลับไปนั่งเหม่อที่มุมห้องอีก
“วันนี้คนงานมากันเยอะเลย ทุกคนมาช่วยกันหักข้าวโพด” เพราะไม่รู้จะคุยกับผมเรื่องอะไร แม่จึงลองคุยเรื่องนี้ดู ผมก็เข้าใจว่าแม่ต้องการให้ดีขึ้น และพยายามมากที่จะรักษาผม แต่ผมตอนนี้ มันยังทำใจไม่ได้จริงๆ
“แม่ครับ เหนื่อยมั้ย” เสียงอ่อนล้าเอ่ยถาม แม่ชะงักนิ่งค้างไป ริมฝีปากเม้มแน่น กลั้นน้ำตาไม่มันไหล
“ไม่เลยลูก ต่อให้นานกว่านี้ แม่ก็จะดูแลน้ำข้าวนะ” เสียงสั่นอ่อนโยนของแม่เอ่ยบอก ผมหันมองหน้าแม่ช้าๆ น้ำตามันไหลลงมาเอง มันรู้สึกบีบแน่นในอก แต่กลับไม่ได้รู้สึกอยากร้องไห้ แต่ทำไมน้ำตามันไหลลงมาเอง
“ถ้าผม...”
“ไม่ลูก คนที่เป็นเขาหายกัน อีกอย่าง หลานแม่ต้องอยากให้แม่คนนี้ยิ้มแน่นอน” แม่บอก ฝ่ามือของแม่สัมผัสที่หน้าท้อง ผมก้มหน้ามองตรงนั้น
“...ครับ ผมจะ พยายาม” ใช่แล้ว เราต้องหายจากโรคนี้ มีคนหาย เราต้องหาย เพื่อลูก กลับมายิ้มให้ได้ แล้วดูแลลูกที่กำลังรอการลืมตาดูโลก
“ดีมาก เรามาสู้ไปด้วยกันนะ” ผมพยักหน้ารับยิ้มรอยยิ้มหม่น โผเข้าไปกอดแม่แน่น แล้วยอมปล่อยให้น้ำตามันไหลลงมา มันต้องดีสิ ทุกอย่างมันต้องดีกว่าที่เคยเป็น ตอนนี้ไม่มีอะไรแล้ว ไม่ต้องกลัวอะไรแล้ว มันจบลงไปนานแล้ว เราหนีออกมาแล้ว ตอนนี้เหลือแค่เริ่มต้น ผมต้องทำได้
แต่ความพยายามนั้นมันทรมานมาก ในทุกๆวันที่ต้องตื่น ผมพยายามที่จะร่าเริง แต่ไอ้โรคบ้านี่ มันน่ากลัวจนผมเกือบ...ฆ่าตัวตาย ดีที่แม่และป้าเดือนเข้ามาเจอ มันเป็นเพียงอารมณ์ชั่ววูบ ผม แค่ คิดว่าอยากตาย แต่ทำไมผมถึงขึ้นไปยืนอยู่บนเก้าอี้ ทำไมมือถึงจับเชือกไว้ ทำไมผมถึง
ทำแบบนั้น!
Guest
