อินธาสลัดมือตัวเองที่มันสั่นไม่หยุด ปกติเขาจะมีสติมากๆ แต่ทำไมครั้งนี้ถึงได้ลนลานไปหมดแบบนี้ เขาจับมือตัวเองไว้หลับตาตั้งสติใหม่ มองใบหน้าของอคิณที่ตอนนี้ซีดขาวไปหมดแล้ว เสื้อผ้าทุกชิ้นถูกถอดออกหมดเหลือเพียงซับในตัวจิ๋วที่ยังคงห่อหุ้มร่างกายอันกำยำของเด็กหนุ่มไว้
"อะไรของมึงเนี่ยอินธา มันใช่เวลาที่มึงจะมาอายไม่กล้ามองมั้ย"
เขานึกด่าตัวเองที่แพลนสายตาไปจดจ้องอยู่บริเวณตรงนั้นของอคิณ แต่ก็รีบลุกขึ้นอุ้มร่างสูงเข้าไปในห้องน้ำและวางอคิณให้นอนแช่ในอ่างที่เปิดน้ำอุ่นรอไว้อยู่แล้ว
"ดีขึ้นมั้ยอคิณ เริ่มอุ่นขึ้นมั้ย"
เด็กหนุ่มส่ายหัว อินธารีบเอามือวักน้ำเพื่อดูว่ายังอุ่นอยู่หรือเปล่า
"ร้อนกว่านี้เหรอ"
คราวนี้เขาจัดการเปิดน้ำร้อนเพิ่มจนควันโขมง ใบหน้าที่ซีดขาวไม่มีวี่แววว่าจะดีขึ้น ไม่เหมือนตอนที่เด็กหนุ่มอยู่ในอ้อมกอดของเขา มันยังดูมีสีสันมากกว่านี้
"อะไร ไม่ร้อนอีกเหรอ"
เอาไงวะ!!!
เขาจัดการเช็ดใบหน้าของอคิณด้วยน้ำอุ่น ตอนนี้อินธาทำแทบทุกอย่างเพื่อทำให้ร่างกายของอคิณอุ่นขึ้น แต่ทุกอย่างก็ดูเหมือนไม่ได้เป็นแบบนั้น
"พี่ครับ ผมหนาว"
ปากบางเฉียบเฝ้าแต่บอกอยู่แบบนั้น แล้วปากของเด็กหนุ่มก็เริ่มสั่นฟันกระทบกันจนได้ยินเสียง
อินธาไม่แน่ใจหรอกว่ามันจะช่วยได้มั้ยแต่อย่างน้อยมันก็เห็นแล้วว่า เมื่อไหร่ที่ร่างกายของเขาสัมผัสกับร่างกายของอคิณ ทุกอย่างเหมือนจะดีขึ้น
พี่ยืนอยู่ข้างหลังผมนะครับ
ต้องใช่แน่ๆ!!! การที่อคิณให้เขานั้นยืนอยู่ข้างหลังก็เพราะสาเหตุนี้ เพื่อให้เขานั้นใช้ร่างกายรับสัมผัสกับร่างกายที่เย็นเฉียบปานน้ำแข็งนั้น อคิณรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นหากว่าช่วยเหลือคุณตา
ร่างเปลือยเปล่าของทั้งสองคนที่ซุกอยู่ภายใต้ผ้าห่ม และร่างสูงที่ถูกเขานั้นโอบกอดไว้เต็มอ้อมแขน
"อุ่นขึ้นหรือยัง"
"พี่ครับ ช่วยผมด้วย"
"ยังไง?"
………………..
แล้วอินธาจะช่วยเหลืออคิณยังไง!!!?
Guest
