หลงใหลคุณ (อ่านฟรีจนจบ)

** นักเขียนจะเปิดให้อ่านฟรีจนถึงวันที่กดจบหนึ่งวัน จากนั้นจะติดเหรียญนะคะ  

ถ้าอ่านแล้วถูกใจ รบกวนกดติดตามกดใจกันไว้เพื่อจะได้ไม่พลาดค่ะ ขอบคุณมากค่ะ** 

ตัวอย่าง : 

“คืนนี้คุณอยู่กับจันทร์ได้ไหมคะ” 

เสียงหวานออดอ้อนเว้าวอน คำขอที่ส่อถึงเจตนาเช่นนั้นควรทำให้เขาแสดงอาการอะไรออกมาบ้างในฐานะที่เสียเวลาตามเธอเป็นวรรคเป็นเวรมาเป็นเดือน 

แต่เปล่าเลย เขาทำเพียงคลึงแก้วเหล้าเล่นก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา ไม่แม้แต่จะมองหน้าเธอด้วยซ้ำ 

“คุณเมามากแล้วคุณผู้หญิง ควรเลิกดื่มแล้วกลับบ้านไปนอนซะ” 

“จันทร์ไม่ได้เมา ยอมรับว่าอาจจะมึน ๆ เล็กน้อยแต่สติสัมปชัญญะยังอยู่ครบถ้วน” 

คราวนี้เขายกแก้วขึ้นกระดกรวดเดียวจนปราศจากน้ำสีอำพัน เหลือเพียงน้ำแข็งที่ละลายแล้วสองสามก้อนก่อนหันมาประจันหน้ากับเธอที่หมุนเก้าอี้มาจ้องเขาอยู่ก่อนแล้ว 

“ถ้าคุณยังมีสติคงไม่ขออะไรแบบนี้” 

“จันทร์ขอยืนยันว่าตัวเองมีสติสัมปชัญญะครบถ้วนทุกประการค่ะ” เธอย้ำคำพูดของตัวเองอีกครั้ง 

ใบหน้าของชายหนุ่มเรียบนิ่งหากในอกมีแรงกระแทกของหัวใจอย่างดุเดือด เธอมีเจ้าของแล้วและเขารู้เขาเห็นกับตา แต่ในขณะเดียวกันเขาก็อยากได้เธอจนแทบคลั่งมาเนิ่นนาน และวันนี้เธออยู่ตรงนี้ เว้าวอนอยากให้เขาอยู่กับเธอคืนนี้  

ปฏิเสธก็บ้าแล้ว ! 

“รู้ใช่ไหมว่าถ้าเราอยู่กันสองต่อสองมันจะเกิดอะไรขึ้น” 

เขาถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หากสายตาคมวาววับที่จับจ้องมานั้นมันกำลังเผาแผดให้เนื้อสาวเต้นเร่าและหวนคิดถึงค่ำคืนอันหวามไหวแม้มีเสื้อผ้าเป็นปราการครบครันในคืนนั้น 

ดวงตาหวานช้อนมอง ลิ้นแตะเลียริมฝีปากอิ่มให้ยิ่งชุ่มฉ่ำซึ่งมันทำให้คนมองยิ่งกระหายหิว 

รสหวานของกลีบปากนั้นยังตราตรึงยามได้ล้วงลิ้นลูบไล้ แรงดูดหนุบแน่นที่ดูดนิ้วโป้งของเขาที่ยัดเข้าไปในคืนนั้นยังจำได้ไม่ลืม  

อยากลองยัดอะไรที่ยาวใหญ่กว่านิ้วให้เธอได้ลองดูดบ้าง... 

ลูกกระเดือกใหญ่เลื่อนลึกเมื่อต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงไปหล่อเลี้ยงลำคออันแห้งผาก ฤทธิ์ราคะกระตุ้นเร้าให้เลือดหนุ่มแล่นพล่านคุโชนอย่างสะกดไม่อยู่ กลางกายปวดปร่าคัดแข็งขยายใหญ่จนดันเป้ากางเกงออกมาแทบแตกปริ 

“จันทร์ไม่ได้โง่จนไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไรนะคะ” เสียงหวานตอบกลับมาหลังจากเงียบงันและประสานสายตากับเขาอยู่ชั่วขณะ ชายหนุ่มสลัดศีรษะเบา ๆ เพื่อเรียกความจำให้กลับคืนมาว่าหัวข้อบทสนทนาเมื่อครู่คืออะไร  

เธอกำลังทำให้เขาสติหลุด เป็นไปได้อยากจะจับกดแล้วกลืนกินตั้งแต่หัวจรดเท้าบนเคาน์เตอร์บาร์เสียตอนนี้เลย ! 

“ผมไม่เคยคิดแบบนั้นกับคุณ ตรงกันข้ามคุณเป็นผู้หญิงที่ฉลาดเป็นกรด” 

“จันทร์ไม่ได้ฉลาดอะไรนักหรอกค่ะ แค่ต้องรู้จักเอาตัวรอดและสร้างเกราะขึ้นมาป้องกันตัวเองเอาไว้ก่อน” 

“งั้นเหรอ แล้วทำไมจู่ ๆ เกราะของคุณที่มีต่อผมตลอดมามันจึงถูกลดลงไปล่ะ สมองของคุณกำลังวางแผนอะไรใหม่ ๆ อยู่หรือเปล่า” 

“ไม่รู้สิคะ บางทีจันทร์ก็ไม่ได้เลือกทำตามสมองสั่งทั้งหมดแต่ฟังจากหัวใจ”  

ระหว่างบทสนทนาสายตาทั้งคู่ยังประสานไม่ลดละ ประกายตาฉายชัดถึงความเร่าร้อนและต้องการกันและกันอย่างล้นเอ่อ  

“รู้ตัวใช่ไหมว่ากำลังทำอะไร” 

“รู้สิคะ” 

“ไหนทวนความต้องการอีกทีสิ” 

“จันทร์อยากอยู่กับคุณใหญ่คืนนี้” 

“อืม” เสียงคำรามลึกในลำคออย่างพึงใจ 

“ผมไม่ใช่คนดีนัก” 

“ไม่มีใครดีร้อยเปอร์เซ็นต์ จันทร์เองก็มีส่วนเสีย” 

“แน่ใจแล้วนะว่าอยากจะไปกับผม” 

“แน่ใจที่สุดค่ะ”  

เขาตวัดสายตากวาดมองทั่วใบหน้าและเรือนกายของเธออีกครั้ง ความคมเข้มฉ่ำพราวเพราะอารมณ์บางอย่างที่กำลังคุกรุ่นมันส่งคลื่นความร้อนให้เธอวูบวาบในทุกที่ที่ถูกสายตาของเขาโลมเลีย ราวกับว่าเขากำลังสัมผัสเธออยู่ด้วยส่วนต่าง ๆ ของร่างกายเขา  

ริมฝีปาก ลิ้น มือ เรือนกายแกร่งกำยำ แล้วก็ตรงนั้น... 

สองขาหนีบเข้าหากันอัตโนมัติเมื่อนึกถึงคราวที่เขาจับมือเธอไปสัมผัสความยิ่งใหญ่เท่าข้อแขนก่อนใช้มันเสียดสีมอบความซ่านเสียวให้  

“งั้นก็... เชิญครับ” 

************************************ 

สงวนลิขสิทธิ์ 

ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ (ฉบับเพิ่มเติม) พ.ศ. 2558 

ไม่อนุญาตให้สแกนหนังสือหรือคัดลอกเนื้อหาส่วนใดส่วนหนึ่ง 

หรือทั้งหมดเพื่อสร้างฐานข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์ เป็นเอกสารรูปเล่ม 

หรือเพื่อการใด ๆ ยกเว้นจะได้รับอนุญาตจากเจ้าของลิขสิทธิ์ 

อย่างเป็นลายลักษณ์อักษรแล้วเท่านั้น 

มิฉะนั้น จะถูกดำเนินคดีตามที่กฎหมายบัญญัติไว้สูงสุด 

************************************ 

ติดตามข่าวสารและผลงานของรินได้ที่ 

เฟชบุ้ค : http://www.facebook.com/sararin2017 

หรือค้นหาคำว่า ‘ บ้านนิยายคุณริน ’ 

*********************************** 

ผลงานของนักเขียนฉบับเต็มทั้งหมดจะลงใน MEBMARKET เป็นหลัก 

หากสะดวก หากถูกใจสำนวนเช่นนี้ สามารถอ่านเพิ่มเติมได้ที่ MEB 

ค้นหาด้วยคำว่า บ้านนิยายคุณริน หรือค้นจากนามปากกา Xmaniac, ษราริน, ปลายดรรชนี 

ขอบคุณค่ะ