หน้าที่หลักของผู้หมวดสาวในสถานี
e-book
"งานยังไม่เสร็จเหรอน้องแบม" ในที่สุดเสียงของผู้บังคับบัญชาก็กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงติดตำหนิ วงแขนแกร่งไขว้เข้าหากันในขณะที่กอดอก ใบหน้ามีอายุเล็กน้อยเข้มขรึมขึ้น เพียงแค่เสียงทุ้มต่ำที่กล่าวชื่อตนเองออกมาก็ทำให้หญิงสาวเยาว์วัยต้องสะดุ้งตัวและหันใบหน้ากลับไปมองยังต้นเสียง
"ยังค่ะท่าน…" เสียงหวานติดสั่นกล่าวกลับไปพร้อมกับดวงตากลมที่สั่นระริก เมื่อสังเกตดูแล้วก็น่าสงสารไม่น้อย ทว่าว่าชายหนุ่มกลับทำได้เพียงถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะดันตัวออกจากขอบประตูและเดินกลับไปยังห้องทำงานส่วนตัวที่แบมแอบเดินผ่านวันละหลายรอบ
"ถ้าอย่างนั้นก็ยกมาที่ห้องผม ถ้าปล่อยให้คุณทำเอง วันนี้ก็คงไม่เสร็จ แล้วผมก็คงไม่ได้กลับบ้านสักที"
สิ้นคำสั่งที่ดูเรียบง่ายแต่แฝงไปด้วยอำนาจที่เหนือกว่า เพียงเท่านั้นก็ทำให้แผ่นหลังบางผุดเม็ดเหงื่อเม็ดโตขึ้นมาจากความรู้สึกหวาดหวั่น คิดในแง่ดี เจ้านายของหล่อนคงอยากจะรีบทำงานให้เสร็จเพื่อกลับไปทำธุระส่วนตัว
ทว่าเมื่อคิดดูถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา ก็อดไม่ได้ที่เจ้าของร่างอรชรจะสั่นเทาด้วยความกลัวที่ปิดไม่มิด ให้ทำอย่างไรได้ ก็ในเมื่อเธอได้พบเจอเหตุการณ์ที่อาจทำให้แบมเป็นหนึ่งในเหยื่อแห่งราคะที่หลุดพ้นได้ยาก
แต่ในเมื่อเจ้านายสั่งให้ผู้น้อยทำตามใจนึก คนอายุน้อยกว่าก็ไม่อาจปฏิเสธ พร้อมทั้งแปลเอกสารกองหนึ่งเดินตามร่างสูงแกร่งเข้าไปยังห้องห้องนั้นเป็นครั้งแรก
และนั่นก็ทำให้หญิงสาวได้รู้ ว่าเธอไม่อาจเดินออกจากที่แห่งนี้ได้อีกแล้ว
นอกเสียจากว่าถ้ำแห่งดอกไม้อูมอวบจะถูกเติมเต็มด้วยความรุ่มร้อนที่เธอไม่เคยเติมเต็มมันด้วยตนเอง
Guest
