เสี่ยครามคนเถื่อน20+

บทนำ

แสงไฟนีออนสลัวรางสีม่วงสลับแดงภายในเลานจ์ระดับ VVIP ของคลับหรูใจกลางกรุงเทพฯ ส่งผลให้บรรยากาศรอบกายดูพร่าเลือนและเต็มไปด้วยความลุ่มหลง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงอบอวลปนไปกับกลิ่นบุหรี่นอกและแอลกอฮอล์รสเลิศ ท่ามกลางเสียงเพลงจังหวะบีทหนักๆ ที่ดังสะเทือนเข้ามาจากโซนแดนซ์ด้านนอก ในห้องกระจกนิรภัยนี้กลับมีเพียงความเงียบที่น่าอึดอัด... ทว่าร้อนแรงจนแทบไหม้เกรียม

โซดา ขยับเรียวขาสวยที่โผล่พ้นกระโปรงรัดรูปสั้นกุดขึ้นพาดไขว่ห้าง ชุดเดรสสีแดงเพลิงที่เธอสวมใส่นั้นแทบจะปิดบังอะไรไม่ได้เลย มันเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งของร่างกายพิกัดน้ำหนัก 50 กิโลกรัมได้อย่างไร้ที่ติ ผิวขาวเนียนละเอียดของเธอสะท้อนแสงไฟจนดูราวกับหินอ่อนชั้นดี ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงเชิดขึ้นอย่างถือดี แม้ว่าในใจจะเริ่มสั่นไหวกับสายตาคมกริบคู่หนึ่งที่จ้องมองมาอย่างไม่วางตา

"มองอะไรเสี่ยคราม..."

เสียงหวานใสติดจะแหบนิดๆ ตามสไตล์สาวเจ้าเสน่ห์เอ่ยขึ้น เธอจงใจจิบแชมเปญในมือช้าๆ ให้หยดน้ำสีทองไหลซึมผ่านริมฝีปากอิ่มสีแดงสด

เจ้าของชื่อ 'สงคราม' หรือที่ใครๆ ต่างเรียกขานว่า 'เสี่ยคราม' ชายหนุ่มวัย 26 ปี ผู้ครอบครองส่วนสูง 186 เซนติเมตรและหุ่นที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแข็งแกร่งจากการดูแลตัวเองอย่างดี เขาขยับตัวพิงพนักโซฟาหนังแท้ มือหนาข้างหนึ่งควงแก้ววิสกี้วนไปมา สายตาคมดุจพยัคฆ์ไม่ได้มองหน้าเธอเลยแม้แต่น้อย แต่มันกลับตรึงอยู่ที่เนินเนื้ออวบอิ่มที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจของหญิงสาว

"มองนมมึง"

คำตอบนั้นสั้น ห้วน และไร้ซึ่งความสุภาพ แต่มันกลับเต็มไปด้วยอำนาจที่ทำให้คนฟังหน้าร้อนผ่าว

"โรคจิต!"

โซดาแหวใส่พร้อมกับเสมองไปทางอื่น ทำเป็นไขว้เขวเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า เธอรู้ดีว่าเสี่ยครามเป็นคนประเภทไหน เขาคือเจ้าของผับแห่งหนึ่งในกรุงเทพ เป็นผู้ชายที่รวยล้นฟ้าจนไม่ต้องขยับตัวทำอะไร แค่กระดิกนิ้วสั่งทุกอย่างที่ต้องการก็พร้อมจะมาสยบอยู่แทบเท้า ไม่ว่าจะเป็นเงินทอง อำนาจ หรือแม้แต่ผู้หญิงที่ต่อคิวกันรอขึ้นเตียงกับเขา

"ถอดชุดซะ ลีลาหวะ"

สงครามวางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะเสียงดัง เคร้ง! สายตาของเขาเปลี่ยนจากความหิวกระหายเป็นความดุดัน เขาไม่ชอบการรอคอย และยิ่งเป็น 'โซดา' เด็กนั่งดริ้งตัวท็อปที่เขาหมายตามานาน คนที่เขาจ่ายหนักเพื่อให้ได้มานั่งอยู่ในห้องนี้เพียงลำพัง เขายิ่งไม่มีความอดทน

"ก็มาถอดให้สิ..."

โซดาไม่ได้เกรงกลัวต่อท่าทีคุกคามนั้น เธอกลับยืดอกขึ้นเล็กน้อย ท้าทายสายตาเสือร้ายด้วยรอยยิ้มหยันที่มุมปาก นี่คือตัวตนของเธอ 'สาวสวยขี้ยั่วขี้อ่อย' ที่ใครๆ ต่างพากันเขินอาย แต่ถ้าคิดว่าเธอ 'ง่าย' เหมือนรูปลักษณ์ภายนอกล่ะก็... ผู้ชายเหล่านั้นคิดผิดถนัด โซดาทำงานเป็น PR หรือเด็กนั่งดริ้งที่เก่งกาจในการบริหารเสน่ห์ แต่เธอมีกฎเหล็กคือ 'ได้แค่ดูแต่ห้ามแตะ' แต่สำหรับสงคราม... กฎเหล็กเหล่านั้นดูเหมือนจะใช้ไม่ได้ผล

"ยั่วเก่งนักนะ โซดา..."