จบ รักต้องตรวจ (Internal Love) 25+
15
ตอน
326
เข้าชม
0
ถูกใจ
0
ความคิดเห็น
5
เพิ่มลงคลัง
คำเตือนเนื้อหา
คำเตือนเกี่ยวกับเนื้อหาในเรื่องอาจมีการสปอยล์ถึงเนื้อเรื่องหลัก
​"ยี่สิบห้าปีที่ร่างกายหลับใหล... ไร้ความรู้สึก ไร้หยาดฝนฤดูหนาว (ประจำเดือน) ราวกับร่างกายนี้ไร้ชีวิต"

'น้ำมนต์' คิดว่าชีวิตเธอคงจืดชืดแบบนี้ไปจนตาย จนกระทั่งปลายนิ้วภายใต้ถุงมือยางของคุณหมอสัมผัสลงบนจุดที่อ่อนไหวที่สุด... 

​"อ๊ะ...!" 

​กระแสไฟฟ้าปริศนาแล่นปราดไปทั่วร่าง ปลุกสัญชาตญาณที่หลับใหลให้ตื่นขึ้นอย่างบ้าคลั่ง 

​"หมอครับ... ร่างกายคนไข้ไม่ได้ผิดปกติหรอกครับ แต่ดูเหมือนว่า 'เครื่องยนต์' มันกำลังรอคนมาสตาร์ทมากกว่า" 

​เมื่อคุณหมอหน้านิ่งต้องกลายมาเป็น 'ผู้บำบัด' ความตายด้าน... การตรวจครั้งนี้จึงไม่ได้จบลงแค่ที่เตียงคนไข้! 

 

พระเอก: นพ. เตชินทร์ (หมอเต) 

​อายุ: 35 ปี 

อาชีพ: สูตินรีแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านเวชศาสตร์การเจริญพันธุ์และฮอร์โมน (Endocrinologist) 

​บุคลิกภายนอก: สูงสง่า ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อกาวน์เนี๊ยบกริบ ใบหน้าหล่อเหลาแต่เรียบเฉยจนดูเย็นชา ดวงตาคมกริบหลังกรอบแว่นที่มองปราดเดียวเหมือนทะลุเข้าไปถึงข้างใน 

​นิสัย: พูดน้อย ต่อยหนัก ตรงไปตรงมาจนดูเหมือน "ปากร้าย" รักความสมบูรณ์แบบ (Perfectionist) ไม่ชอบคนไข้ที่ดูแลตัวเองไม่ดี แต่ลึกๆ เป็นคนมีความรับผิดชอบสูงมาก 

​มุมมืด: เขาเบื่อหน่ายกับชีวิตที่ราบเรียบ จนกระทั่งได้มาเจอกับ "เคส" ของน้ำมนต์ที่ปลุกสัญชาตญาณนักล่าและการอยากเอาชนะในตัวเขาขึ้นมา 

​คำพูดติดปาก: "ถ้าหมอสั่งให้ทำอะไร... คนไข้ก็แค่ต้องอ้าปากตอบว่า 'ค่ะ' เท่านั้นพอ" 

 

​นางเอก: น้ำมนต์ 

​อายุ: 25 ปี 

อาชีพ: นักแปลอิสระ (อาชีพที่ดูเงียบสงบ เข้ากับบุคลิก) 

​บุคลิกภายนอก: ผิวขาวจัดจนดูซีด ดวงตากลมโตที่ดูเลื่อนลอยและเฉยเมยต่อโลก แต่งตัวมิดชิด เรียบร้อยเหมือนผ้าพับไว้ ดูเป็นผู้หญิงที่ "จืดชืด" ในสายตาคนทั่วไป 

​ปมในใจ: เธอโตมาพร้อมกับความรู้สึกว่าตัวเอง "บกพร่อง" การที่ไม่มีประจำเดือนและไม่มีอารมณ์ทางเพศเลย ทำให้เธอปลีกตัวจากสังคมและไม่กล้ามีความรัก เพราะคิดว่าตัวเองเป็นเหมือน "ตุ๊กตากระเบื้องที่ไม่มีหัวใจ" 

​จุดเปลี่ยน: การได้สบตากับหมอเตชินทร์ และสัมผัสจากมือที่สวมถุงมือยางของเขา ทำให้กำแพงความตายด้านที่เธอสร้างมา 25 ปี พังทลายลงในวินาทีเดียว 

​ความรู้สึกเมื่อเจอพระเอก: เหมือนคนกำลังจะจมน้ำแล้วได้อากาศหายใจ แต่มันมาพร้อมกับความหวาดกลัวต่อความร้อนแรงที่เขาพยายามจะมอบให้ 

 

"ภาวะตอบสนองทางชีวภาพเฉพาะบุคคล" 

ร่างกายของน้ำมนต์ไม่ได้เสีย แต่ "ระบบประสาทส่วนกลาง" ของเธอปฏิเสธการรับรู้ความรู้สึกทั่วไป ทว่า... คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าหรือฟีโรโมน ของหมอเตชินทร์ดันมีความถี่ที่ "จูนตรงกัน" กับเซลล์ประสาทของน้ำมนต์พอดี 

​ดังนั้น เมื่อเขาแตะตัวเธอ มันจึงไม่ใช่แค่การสัมผัส แต่มันคือการ 'ช็อต' เพื่อรีสตาร์ทระบบร่างกายของเธอให้กลับมาทำงานอีกครั้ง! 

แสดงเพิ่มเติม

รีวิว (0)

เรื่องนี้ยังไม่มีรีวิว