คืนสิ้นปีกับลูกชายเพื่อน

คำแนะนำ 

ธงเขียว คลั่งรัก หมาเด็ก โห...บี๋ 

เขาอายุสิบแปดที่กำลังจะสอบเข้าเรียนมหาวิทยาลัย ส่วนเธออายุยี่สิบสามเป็นเพื่อนรุ่นน้องของแม่ในที่ทำงาน 

เมื่อหมาเด็กสารภาพรักกับพี่สาวคนสวย แม่พูดแค่ประโยคเดียว “อย่าไปรังแกพี่เขา” เขาจึงยอมถอยออกมาแม้จะไม่เต็มใจก็ตาม 

“อลัน อย่าไปรังแกพี่เขานะ” 

“ผมเนี่ยนะไปรังแกพี่เขา” 

“แล้วที่แกทำอยู่มันเรียกว่าอะไรกัน ถ้าไม่ใช่รังแกผู้หญิง” 

อลันยืนกำหมัดแน่นคำว่า “อย่าไปรังแกพี่เขา” สำหรับแม่มันแปลว่าอะไรกันแน่ 

“ถ้าลูกไม่เลิกตอแยเพื่อนแม่สักที แม่คงต้องเลิกจ้างมัสลิน” 

“แม่...” 

อลันในวัยสิบแปดเลือกที่จะถอยเพราะเพิ่งเข้าใจวันนี้เองว่าคำว่า “รังแก” สำหรับแม่มันแปลว่า “ห้ามแตะต้อง” อย่าไปจีบ อย่าทำให้พี่เขาเสียงานเสียอนาคต และเด็กนักเลงอย่างเขาดันเชื่อฟังแม่เรื่องนี้ที่สุดเสียด้วยสิ 

เจ็ดปีที่พวกเขาเฝ้ารอคอยกันและกันโดยไร้คำสัญญาใด ๆ เมื่อคนทั้งคู่ได้กลับมาสบตากันอีกครั้ง โชคชะตาจึงผลักให้พวกเขากระโจนใส่กันอย่างห้ามใจไว้ไม่อยู่ 

“ตอนนี้...นายมากระโจนใส่พี่ทำไม” คนในอ้อมแขนช้อนตามองด้วยสายตาแวววาวเจือประกายขัดเขิน 

“เพราะคืนนี้...ผมต้องการเป็นของพี่จนห้ามใจไม่ไหวแล้วนะสิครับ” 

ตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมาความคิดถึงในก้นบึ้งหัวใจของคนทั้งคู่ไม่เคยหยุดทำงานเลยสักวัน จนกระทั่งความคิดถึงได้สิ้นสุดลงเมื่อเรียวปากของพวกเขาได้แตะสัมผัสกันอีกครั้ง