ปีศาจน้อยเช่นข้าจะขอแต่งพระรอง -จบ- มีอีบุ๊กแล้ว

วันที่สวมชุดแดงชาด สามีชั่วช้ามองนางด้วยสายตาดูแคลนราวกับว่านางเป็นมดปลวกสักตัว เสร็จพิธีคำนับฟ้าดินแล้วเขาควบม้าไปชายแดนในทันที ไม่ส่งจดหมายมาสักฉบับถึงสองปี 

ผู้คนตราหน้านางเป็นฮูหยินไร้ค่า สามีทอดทิ้ง ไร้ทายาทสืบสกุล นางก็ก้มหน้ารับ คอยดูแลรับใช้ตระกูลซูเป็นอย่างดี ยกสินเดิมให้บรรดาพี่น้องของเขาไปใช้ปรนเปรอตนเอง จนเงินของนางร่อยหรอ นางถูกเหยียบย่ำทรมาน ไม่ต่างจากสุนัขสักตัวในจวน  

ในภายหลังสามีได้ตำแหน่งรองแม่ทัพ นางถูกหญิงสาวที่สามีพากลับมาจากชายแดน วางยาใส่ร้ายว่าลอบคบชู้กับน้องชายเขา 

‘เสนาบดีอวิ๋น’ คุณชายน้อยตระกูลซูผู้นี้ปกป้องดูแลนางด้วยชีวิต... 

ตายแล้วเขาไม่มีแม้ที่กลบฝัง ธนูนับพันเล่มฝังอยู่บนร่าง ดวงตาเบิกโพลงมองประตูเมือง ไม่รู้ว่าหญิงสาวผู้เป็นที่รักจะรอดพ้นปลอดภัยหรือไม่ 

ชาตินี้นางได้กงล้อชะตากลับมาแก้ไขอดีตที่ผิดพลาด รักคนที่ควรรัก ในเงื่อนไขของเทพชะตา ห้ามมิให้แก้แค้น! 

“เจ้าบอกว่าชาติก่อนเคยแต่งกับพี่จื่อหาว เป็นเมื่อไร?” 

“วันคล้ายวันเกิดข้าอายุย่างเข้าสิบเจ็ดปี ข้าทูลขอพระราชทานสมรสกับคุณชายจื่อหาว ข้าเคยชอบเขามาก เป็นข้าที่คิดไปเองฝ่ายเดียว เขารังเกียจข้า ทอดทิ้งข้าในวันเข้าหอ ไม่แม้จะเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาว เสร็จพิธีกราบไหว้ฟ้าดินเขาก็ควบม้าไปปักหลักอยู่ชายแดน ข้าถูกรังแกในจวนตระกูลซูถึงสองปี” 

อีกสองวันนางจะเป็นวันเกิดนาง! มิน่าเล่า นางถึงได้ดูย่ามใจ บอกให้ป๋ออวี้เลิกปลอมตัวเป็นบ่าวผู้เฒ่า 

อวิ๋นซีหันไปมององครักษ์ข้างกาย ป๋ออวี้พยักหน้าเป็นสัญญาณ เชื่อว่าคุณหนูเจ้าเล่ห์น่าจะวางแผนล่วงหน้าอย่างรอบคอบ พวกเขาพร้อมสนับสนุนแผนการของนาง ติดเพียงเรื่องเดียว... 

“เจ้ายังชอบพี่จื่อหาวหรือไม่?” 

หรูซีหัวเราะ ทั้งน้ำเสียงและแววตาของนางเต็มไปด้วยความเคียดแค้นสาหัสสากรรจ์ 

“พวกเดรัจฉานตระกูลซูทรมานข้าเหมือนมิใช่มนุษย์ หากข้ายังมีใจให้คุณชายใหญ่ซู ชาติหน้าสวรรค์คงส่งข้าไปเกิดเป็นหมูแล้วล่ะ” 

ช่างตลกร้ายสมเป็นนาง! 

นัยน์ตาสีชาดยามนี้ ลึกลงไปปรากฏเพลิงโทสะลุกโชติช่วง  

อวิ๋นซีสะบัดหน้า คิดว่าเขาคงตาฝาดไป เขาปลอบประโลมนางให้สงบสติอารมณ์ลง แนบริมฝีปากบนแก้มนวลเนียน “หมายความว่าเจ้าชอบข้า?” 

“ไม่ชอบท่าน จะให้ไปชอบใคร พี่อวิ๋นของข้าแสนดีถึงเพียงนี้ ท่านมีรักที่ซื่อสัตย์มั่นคงดั่งขุนเขา...” 

“ทำให้ข้าหวงจนเป็นหมาบ้า ตอนนี้กลับมาออดอ้อน จะฆ่าข้าให้ตายหรือไร” 

“ไป ๆ ออกไปให้หมด ข้าจะอยู่กับพี่อวิ๋นตามลำพัง” นางโบกมือไล่บ่าวรับใช้ แม้แต่องครักษ์ป๋ออวี้ก็จำต้องก้าวถอยออกจากห้องไป แต่ละคนลอบยิ้มกรุ้มกริ่ม  

สองหนุ่มสาวกลับมารักใคร่กลมเกลียว ทั้งที่โกรธงอนกันอยู่หมาด ๆ ไม่รู้เมื่อไรพวกเขาจะแต่งงานกันให้บ่าวในจวนแม่ทัพสมหวังเสียที...