"คาโร" ชายหนุ่มเผ่าสิงโต เผ่าแห่งเจ้าป่า นักล่าที่ทุกชนเผ่าต่างหวาดกลัว ทั้งร่างกายแข็งแรง สูงใหญ่ บึกบึน กับความสามารถรบด้าน ทั้งโหดเหี้ยม ฉับไว ไม่เคยมีเหยื่อตัวไหนรอดกรงเล็บของเขาไปได้
"มายา" กวางน้อยจอมขี้แง น้ำตาคือของคู่กายของเธอ อ่อนไหว ขี้กลัว ขี้ตกใจ ขี้โวยวาย กับความงามดั่งต้องมนต์ที่สืบทอดกันมาจากบรรพบุรุษ
แค่ในวันแรกที่พบกัน พวกเขาถูกทำให้ตกหลุมรักกันด้วยมนต์ห้วงรัก หนักเข้าไปกว่านั้นเพราะต้องยอมให้วิญญาณบรรพบุรุษเผ่างูสิงสู่ ใช้ร่างของทั้งสองพลอดรักกัน
-----------
ความสัมพันธ์ลึกซึ้งทั้งทางกายและทางใจที่เกิดโดยไม่ได้ตั้งใจ ความแตกต่างทางสถานะ สังคม และเผ่าพันธุ์ของพวกเขา ได้ก่อเกิดเรื่องราวความรักสุดแสนโรแมนติก ท่ามกลางทุ่งหญ้า ขุนเขา ลำธาร ที่อบอุ่นยิ่งนัก
มายาใจหายวาบเมื่อได้ยินเสียงเสื้อทอใยไม้ของตนขาดดังแควก และสิ่งที่ทำให้รู้สึกอับอายหนักคือก็เป็นมือของตัวเธอเองที่ดึงผ้าขาดรุ่งริ่งออกอย่างร้อนรน จนเหลือแต่เกาะอกแสนเบาบางที่ใส่เป็นชั้นใน ซึ่งนั่นแทบจะปิดบังตาอะไรไม่ได้เลย
เมื่อนึกถึงคำพูดของเจ้าประหลาดเผ่างูแมมบ้า ร่างกายของเธอนี้คือเครื่องสังเวยแด่ความรักนิรันดร์ของเทพทั้งสอง ถึงแม้เธอเป็นคนยอมตอบตกลงด้วยตัวเอง แต่ยังนึกหวั่นเพราะตั้งแต่เกิดมาจนวัยสาวเต็มตัวก็ยังไม่เคยทำเรื่องพวกนี้ ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังจะถูกทำอะไร เลือดบนหน้าจึงกลายเป็นสีแดงแปร๊ดเมื่อส่วนที่ถนุถนอมปิดบังไว้ไม่ให้ใครได้เห็นกำลังถูกสัมผัส และสิ่งที่ไม่คาดคิดที่สุดคือการถูกสัมผัสครั้งแรกโดยมืออันแสนหยาบของสิงโต
สิงโตที่ปกติจะตะปบ ตบ ขยี้ กัด ขนาดเนื้อหนังของกวางยังขาดกระจุย แล้วจะนับอะไรกับเกาะอกอันเบาบางเล็กๆ ที่สุดท้ายแล้วก็ถูกมือนั้นดึงทิ้งราวกับเศษผ้า ก่อนที่ตราประทับหนักๆ จะตราตึงแน่นลงบนเนินฝั่งแรก
คาโรรู้เลยว่าร่างนั้นสะดุ้ง ไม่รู้ว่าเป็นองค์เทพไคมีร่าที่สะดุ้งหรือว่าเป็นแม่กวางตัวยุ่งกันแน่ แต่ที่รู้ๆ คือเนินเนื้อที่เขาประทับลงไปนั้น มันช่างเป็นความงามที่สวยที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา ขนาดกำลังพอดี ขาวนวลเนียนผิดกับผิวของสิงโต สว่างจนแทบจะเรืองแสงทำให้ดูน่าฟัด น่าขยี้ โดยเฉพาะจุดสีชมพูใจกลางนั่น
องค์เทพก็คือบุรุษ ไม่ว่าบุรุษหน้าไหนถ้าได้เห็นความงามนี้ก็ต้องมีความต้องการที่ตรงกัน นั่นก็คือครอบครองจุดนั้น ดูดดื่มราวกับว่าตนได้ย้อนกลับไปเป็นบุตรที่ต้องการน้ำนมจากมารดา หิวกระหายด้วยความรักและคะนึงหา สลับทั้งสองด้านจนเนื้อนวลเป็นเงาวับ
มายาอายจนไม่รู้จะทำอย่างไร เมื่อบัดนี้ส่วนสงวนที่ไม่เคยถูกใครสัมผัส ถูกเปิดเผยต่อหน้าเขาหมดแล้ว แถมกำลังถูกรุกล้ำด้วยวิธีการประหลาดที่สุด มือสากของเขากำลังบีบ เค้น ขยำ แต่มันกลับให้ความรู้สึกเพลิดเพลินจนท้องเริ่มมวนๆ เหมือนเทพไคมีร่าตั้งใจกลั่นแกล้งเธอเข้าไปอีกด้วยการบังคับให้เธอก้มมองภาพที่เห็นว่าน่าอับอายที่สุด คือเขากำลังครอบครองจุดปลายของเธอที่บัดนี้เป็นแน่นขึงเป็นก้อนตอบสนองการถูกกลืนกิน และเขาก็ช้อนตาขึ้นมามองเธอด้วยสายตาหวานฉ่ำ
ก้อนหินก้อนนี้ก็ราวกับแท่นบรรทมขนาดยักษ์ ที่ออกแบบมาให้รองรับร่างสองร่างอย่างพอเหมาะ ภายใต้แสงดาวและอากาศเย็นยามดึก กองไฟสวาทกำลังถูกสุมด้วยความแปลกประหลาดที่สุด มีร่างก็เหมือนไม่มี สองร่างกอดเกี่ยวประสานกันด้วยพลังงานบางอย่าง แม้เจ้าของร่างไม่ได้ต้องการ แต่ความรู้สึกนั้นก็หล่อหลอมจนร่างกายเชื่อมกันแนบสนิท เคลื่อนไหวตามสัญชาตญาณของหนุ่มสาวที่ถูกออกแบบมาให้ครองคู่กัน
Guest
