สถานะคนคุ้น

“เรา... เลิกกันเถอะพรีม” 

คำบอกเลิกที่เหตุผลโคตรงี่เง่าในตอนนั้น สู่การพบกันในรั้วมหาวิทยาลัยที่ปรีมาก็ไม่ได้ตั้งใจ  

“แก... ฉันว่าเราคิดผิดมากที่เดินฝ่าแดดจากคณะทันตะมากินข้าวถึงถิ่นหมอเนี่ย คนเยอะจนแทบจะขี่คอกันอยู่แล้ว” เสียงบ่นกระปอดกระแปดของเพื่อนสนิทดังขึ้นข้างหู ทำให้ปรีมาหรือพรีม นักศึกษาทันตแพทย์ชั้นปีที่สอง ต้องละสายตาจากหน้าจอมือถือขึ้นมามองรอบ ๆ เพื่อดูบรรยากาศที่เธอไม่ได้สนใจในตอนแรก 

วันนี้เธออยู่ในชุดนักศึกษาที่สวมทับด้วยเสื้อกาวน์ตัวยาว ใบหน้าหวานใสที่ไม่ได้แต่งแต้มอะไรมากนักกลับดึงดูดสายตาของหนุ่ม ๆ หลายคนในโรงอาหารให้หันมามอง แต่เจ้าตัวกลับไม่ได้สนใจใครเลยนอกจากพยายามกวาดสายตาหาโต๊ะว่าง 

“ก็แกลองชวนมากินข้าวมันไก่ร้านนี้เองไม่ใช่เหรอ ทนหน่อยน่า ได้โต๊ะตรงมุมนู้นแล้ว ไปกันเถอะ” ปรีมาบอกปัดพลางดันหลังเพื่อนให้เดินนำไป ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังก้าวเท้าผ่านทางเดินแคบ ๆ ระหว่างโต๊ะอาหาร สายตาคู่สวยกลับปะทะเข้ากับร่างสูงโปร่งที่คุ้นเคยอย่างจัง 

‘พี่อริญชย์...’