เมฆ : อาจารย์แพทย์ หนุ่มวัย 35 ปี หล่อ เก่ง ไม่พ้นเป็นที่หมายปองของนักศึกษาสาว โดยเฉพาะอาจารย์ในคณะเดียวกัน
แก้ม : นักศึกษาแพทย์ ปี 3 อายุ 21 ปี เธอไม่ได้ทำตามความฝันตัวเองแต่อย่างใด แต่เพื่อให้ได้อยู่ใกล้ใครบางคนมากขึ้นต่างหาก
******************************************************
“พี่เคยรักแก้มบ้างมั้ยคะ”
แววตาดวงน้อยมีหยดน้ำใสคลอเบ้าประสานสายตาไปยังชายร่างสูงตรงหน้าด้วยความน้อยอกน้อยใจ แต่ก็ไร้ซึ้งสายตามองกลับเช่นเคย
“ถามทำไมเหรอ”
“เราแต่งงานกันมาปีกว่า แต่พี่…ไม่เคย ไม่เคยแสดงออกว่ารักแก้มสักนิด”
“ก็ในเมื่อแก้มรู้ตัว จะทนกับพี่ไปเพื่ออะไร”
“พี่ไม่ได้รักแก้มหรือ-”
“พี่รักแก้มไม่ลง”
แก้มยังพูดไม่จบ เมฆกลับพูดขึ้นมาโต้งๆ สายตาไร้เยื่อใยตอบกลับเธอนิ่งๆแต่ทำเอาบาดลึกถึงใจคนฟัง
หญิงสาวตัวเล็กแทบล้มทั้งยืน เมื่อได้ยินคำที่สามีตัวเองพูดออกมา มันช่างร้ายแรงไม่ต่างจากกำลังโดนมีดทิ่มแทง ภาพที่ทั้งสองมีความสุขบนเตียงฉายชัดจนนับครั้งไม่ถ้วน คำที่เขาเคยบอกรักกระแทกใส่หูไม่หยุด หยดเหงื่อผุดขึ้นตามตัวจนแก้มเข้าใจคำว่าลมจับรู้สึกอย่างไร หัวใจที่พยายามแข็งแกร่งแต่มันกลับไหวสั่นไม่ทันตั้งตัว
“เพราะอาจารย์เมย์”
“?”
“ใช่มั้ยคะ ตอบแก้มมาสิว่าใช่”
บุคคลที่ 3 ที่แก้มเอ่ยถึง เธอรู้สึกว่าเธอสู้ไม่ได้สักนิด ทั้งที่แก้มเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของเมฆ แต่กลับรู้สึกตัวเล็กนิดเดียวในความสัมพันธ์นี้
“…”
“ตอบสิคะ”
สองมือเล็กกำแน่นจนซีดเผือก สายตาคมจ้องมองรอคำตอบจากเขา
“แก้มรู้ตัวป่ะ…ว่าโคตร! โคตรน่ารำคาญ”
“เราหย่ากันเถอะค่ะ”
บรรยากาศรอบตัวเงียบงันราวกับไม่หลงเหลือกลิ่นไอความรักของแก้มอีกแล้ว หลากหลายความรู้สึกกำลังถาโถมเข้ามายังคนตัวเล็กไม่หยุด
ฝากกดใจ เพิ่มเข้าชั้นไว้ด้วยนะคะ 🙏🏻❤️
Guest
