ผนตกในรถประจำทาง

เป็นงานเก่า เรื่องสั้นทดลองครั้งแรกในชีวิตของผู้เขียน เขียนเมื่อประมาณ 20 ปีที่แล้ว เน้นคำสละสลวย เนื้อหาเชิงประชดสังคม 

ผู้เขียนเคยนำเรื่องนี้ส่งประกวดเรื่องสั้น ในเว็บไซด์แห่งหนึ่ง นานจนจำไม่ได้ว่าหน่วยงานหรือบริษัทไหนเป็นผู้จัด โดยทางเว็บบอกว่าจะประกาศผู้เข้ารอบผ่านทางเว็บไซด์ ในตอนนั้นผู้เขียนไม่ได้มีคอมพิวเตอร์เป็นของตัวเอง ต้องอาศัยใช้คอมพิวเตอร์รวมเครื่องเดียวของแผนกในที่ทำงานของบริษัท เพื่อตรวจสอบรายชื่อผู้เข้ารอบ และจะได้ใช้คอมก็ตอนพักกับตอนเลิกงานเท่านั้น ไม่เช่นนั้นหัวหน้าแผนกก็จะไม่พอใจ ผู้เขียนเข้าตรวจสอบอย่างสม่ำเสมอ แต่ก็ไม่พบว่าทางเว็บจะประกาศรายชื่อหรือนัดวันเข้ารวมงานเลย จนกระทั่งผู้เขียนมารู้จากน้องที่ทำงานที่มีแฟนทำหนังสั้นเข้าประกวดงานนี้เช่นกัน ว่ามีการจัดงานแจกรางวัลไปแล้ว 

ผู้เขียนรู้สึกแปลกใจเป็นอย่างยิ่ง จนเมื่อได้เข้าอีเมลของตนที่นาน ๆ จะเข้าสักครั้ง ก็พบว่าในจังค์เมลมีข้อความแจ้งว่าเรื่องสั้นของผู้เขียนเข้ารอบ ขอเชิญไปร่วมงานตัดสินรอบสุดท้าย ความผิดของเรื่องนี้อยู่ที่อะไร ความโง่ของผู้เขียน การสื่อสารของทางผู้จัด ความจนของผู้เขียนที่ไม่มีเงินซื้อคอมพิวเตอร์ส่วนตัว  

มันก็เหมือนกับเนื่อหาในเรื่องสั้นนี้ คนที่ไม่มีโอกาสในการเข้าถึงความสะดวกสบาย จำต้องทนรับสภาพที่เกิดขึ้น แอบคิดว่าหากได้เขียนอย่างต่อเนื่องไม่ปล่อยทิ้งไปเสียแต่ตอนนั้น คงจะดีไม่น้อย เพราะการกลับมาเขียนใหม่ก็รู้สึกติดขัดเรื่องการใช้ภาษาอยู่มากทีเดียว 

เมื่อผู้เขียนได้กลับเข้ามาวงการนักเขียนอีกครั้ง จึงขุดเอาเรื่องเก่าขึ้นมาทบทวนปรับปรุง และนำมาลงให้อ่านฟรี  

.......................... 

เรื่องและภาพปกโดย Maso Jiso 

............................... 

สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ.๒๕๓๗ และที่แก้ไขเพิ่มเติม 

ไม่อนุญาตให้คัดลอก ดัดแปลง แก้ไข สแกน แจกจ่าย 

ทั้งหมดหรือส่วนใดส่วนหนึ่งในเนื้อหา รวมถึงภาพปกด้วย