เส้นด้ายผูกทิศเหนือ

“ด้ายทำนึ่งปลา แจ่วปลาร้า แล้วก็มีผักนึ่งกับข้าวเหนียวร้อน ๆ ด้วยนะ...”

“พี่ยังไม่หิว วางไว้ตรงนั้นแหละ ส่วนด้ายก็กลับไปได้แล้ว”

คำพูดตัดบทแสนเย็นชาทำให้มือเล็กชะงักกึก รอยยิ้มจางหายไปทันทีราวกับถูกตบหน้ากลางอากาศ

“แต่ด้ายยังไม่ได้...”

“กลับไปก่อน”

“ด้าย... ด้ายกลับก่อนนะคะ ขอโทษที่รบกวน”

เสียงหวานสั่นพร่า น้ำตาใสเริ่มคลอเบ้าจนต้องกะพริบตาถี่เพื่อกักเก็บ ร่างกายที่รุม ๆ เหมือนจะมีไข้สั่นไหวด้วยความน้อยใจ เธออุตส่าห์ตั้งใจทำของโปรดเพื่อเอาใจและหวังเพียงได้กินข้าวเที่ยงด้วยกัน แต่กลับโดนไล่อย่างไม่ใยดี

ร่างบางหันหลังเดินออกจากห้องทันทีโดยไม่หันมอง เธอผิดเองที่เผลอรู้สึกมากไปฝ่ายเดียว ทั้งที่สถานะนี้เริ่มต้นจากความผิดพลาดแท้ ๆ