พร้อมให้เธอทั้งใจ

อ่านฟรีจนจบ

***พระนางไม่มีนอกกายนอกใจ จบสุขนิยม

“ทำไมถึงโกรธล่ะขวัญขา”

“…”

เขาเห็นแรงสะอึกจากหญิงสาวที่ชื่อขวัญขา

“เกิดกตัญญูเฉียบพลันเหรอ หรือเพิ่งมาเสียใจที่ไม่ได้อยู่ดูแลแม่ ขวัญคิดได้ช้าไปนะ ผ่านมาตั้งห้าปีแล้วเพิ่งจะนึกทบทวนตัวเองงั้นเหรอ ขวัญใช้ชีวิตได้น่าโมโหไปหน่อยนะ”

อ่า ไม่ผิดเลยที่ขวัญขาจะสะอึก

เขาคนนอกฟังแล้วยังอ้าปากค้าง ไม่คิดว่าเธอจะปากร้ายได้ขนาดนี้

นี่สินะ ที่เรียกว่ารู้หน้าไม่รู้ใจ

พร้อมพัฒน์ลอบขอบคุณตัวเองเป็นร้อย ๆ ครั้งที่ไม่แพ้ให้เสียงในหัวสานวาสนากับเธอ

“ถ้าการศึกษาที่อุตส่าห์เล่าเรียนมากกว่าคะขา ขวัญขาควรสรรหาคำพูดดี ๆ กว่านี้มาพ่นใส่หน้าคะขานะคะ เกิดคนนอกมาเห็นพฤติกรรมนี้เข้า ความสูงส่งที่ขวัญขาไขว่คว้ามาได้ จะตกเกรดเอา”

เธอชื่อคะขา

ฮึ พ่อแม่ก็สรรหาชื่อมาตั้งให้ลูกเสียจริง คนหนึ่งขวัญขา อีกคนคะขา

การโต้เถียงระหว่างพี่น้องดุเดือดถึงขั้นอาจมีตอนจบตัดพี่ตัดน้องได้ ทว่าด้วยชื่อของทั้งคู่ทำให้เขาคนนอกรู้สึกว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

พร้อมพัฒน์ถอนหายใจครั้นพลิกนาฬิกาดูว่าเขายืนทำเรื่องไร้สาระมาครึ่งชั่วโมงแล้ว ได้เวลาจบความหลงใหลในช่วงสั้น ๆ ทิ้งเสียที

ต่อให้ไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังของทั้งคู่ กระนั้นเขาไม่ยินดีสานสัมพันธ์กับผู้หญิงเลือดเย็นคนนั้น

สมองของเขาได้ตัดสินเธอไปแล้ว ฉะนั้นก็ให้มันจบลงแค่นี้

ในขณะที่ชายหนุ่มพลิกตัวกลับ น้ำเสียงเรียบนิ่งของคะขาก็ยังเล็ดลอดเข้ามาในโสตประสาท

“สงบสติอารมณ์ได้แล้วก็ช่วยใช้มันสมองที่แม่ภูมิใจ คิด วิเคราะห์อีกครั้งหนึ่งว่าสิ่งที่คะขาเพิ่งทำไป เข้าข่ายคำคำนั้นหรือไม่ แต่ถ้ายังเห็นคะขาเป็นสนามอารมณ์อีก บางครั้งการโทษตัวเองบ้างจะช่วยทำให้ขวัญสูงส่งจากสิ่งที่เป็นอยู่นะคะ”

ฮึ ปากดีใช้ได้เลยคะขา