บทที่ 1
ห้วงเวลาที่ไม่มีทางถอย
เสียงฟ้าร้องคำรามดังราวกับฟ้าถูกฉีกออกเป็นสองซีก
แสงสีขาววาบสุดสายตากลืนทุกสิ่งทุกอย่างไปในพริบตา
ขวัญข้าวจำได้เพียงความรู้สึกสุดท้าย—
แรงผลักจากด้านหลัง
เสียงน้ำกระแทกร่าง
ความเย็นจัดที่ดูดกลืนลมหายใจ
และความคิดสุดท้ายที่ผุดขึ้นมาอย่างเลือนราง
ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย…
แล้วโลกก็ดับวูบ
—
ความเย็นค่อย ๆ ซึมเข้าสู่สติ
ไม่ใช่ความเย็นแบบทันสมัย ไม่ใช่ลมแอร์ แต่เป็นความเย็นดิบของไม้เก่าที่เก็บความชื้นเอาไว้ยาวนาน
ขวัญข้าวรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกกดทับ
เปลือกตาหนักอึ้ง
ลมหายใจติดขัด
หัวใจเต้นผิดจังหวะ
เธอฝืนลืมตาขึ้นช้า ๆ
ภาพแรกที่เห็นคือเพดานไม้สีคล้ำ มีรอยแตกร้าวตามกาลเวลา
คานไม้พาดผ่านเหนือศีรษะ
แสงแดดลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้ฉลุลาย สาดเป็นลำแสงนิ่ง ๆ บนพื้น
โลกทั้งใบเงียบผิดปกติ
เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง
“คุณหนู… คุณหนูฟื้นแล้วเจ้าค่ะ!”
เสียงผู้หญิงดังขึ้นใกล้หู
มืออุ่น ๆ รีบประคองแขนเธออย่างลนลาน
ขวัญข้าวพยายามขยับ แต่ความเจ็บร้าวแล่นปราดจากศีรษะลงไปถึงปลายเท้า
เธอเผลอครางเบา ๆ
“อย่าขยับแรงนะเจ้าคะ”
หญิงวัยกลางคนในชุดผ้าโบราณพูดเสียงสั่น
“ท่านหมอหลวงกำชับไว้เด็ดขาด”
คำว่า หมอหลวง ทำให้หัวใจขวัญข้าวหล่นวูบ
สมองที่ยังมึนงงเริ่มทำงานอย่างตื่นตระหนก
“นี่…ที่ไหนคะ”
เสียงเธอแหบพร่า ราวกับไม่ใช่ของตัวเอง
หญิงผู้นั้นชะงัก
สายตาวูบไหว ก่อนจะก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิม
“เรือนใหญ่ของท่านเจ้าพระยาศศินเจ้าค่ะ”
ชื่อที่เธอไม่เคยรู้จัก
แต่กลับทำให้บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งขึ้นอย่างไร้เหตุผล
ขวัญข้าวก้มมองตัวเอง
เสื้อผ้าผืนบางสีอ่อน แขนยาว กระโปรงยาวคลุมข้อเท้า
มือที่เคยมีเล็บเจล กลับเรียบและซีด
ไม่ใช่ความฝัน
เพราะฝันไม่สมจริงขนาดนี้
และไม่เจ็บปวดขนาดนี้
“ฉัน…สลบไปนานแค่ไหนคะ”
“สามวันเจ้าค่ะ”
หญิงผู้นั้นตอบเสียงเบา
“สามวันที่ทั้งเรือน…ไม่มีใครกล้าหายใจดัง”
คำพูดนั้นทำให้ขวัญข้าวขนลุก
ก่อนที่เธอจะได้ถามอะไรต่อ เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นจากด้านนอก
ไม่เร่งรีบ
ไม่ลังเล
แต่ทุกก้าวเหมือนกดลงบนอกคนทั้งเรือน
ทันทีที่เสียงนั้นใกล้เข้ามา
หญิงรับใช้ทุกคนก้มหน้าลงพร้อมกัน
บางคนถึงกับทรุดเข่า
ประตูไม้บานใหญ่ถูกเลื่อนเปิดออกอย่างช้า ๆ
ชายหนุ่มร่างสูงก้าวเข้ามา
ชุดขุนนางชั้นสูงสีดำสนิท
สายตาคมกริบ เย็นชา และนิ่งจนแทบไร้อารมณ์
เขาไม่ได้มองใคร
แต่ทุกคนกลับไม่กล้ามองเขา
ขวัญข้าวรู้สึกเหมือนอากาศในห้องถูกดูดหายไปครึ่งหนึ่ง
ลมหายใจติดขัดโดยไม่รู้ตัว
“ฟื้นแล้วหรือ”
น้ำเสียงเรียบ ต่ำ และแข็ง
ไม่ใช่เสียงของคนเป็นห่วง
แต่เป็นเสียงของคนที่ ต้องการคำตอบ
เธอกลืนน้ำลาย
ฝืนยิ้มขึ้นมาตามนิสัย แม้หัวใจจะเต้นแรง
“ค่ะ…ฟื้นแล้วค่ะ”
เธอพยายามทำให้ดูเป็นเรื่องเล็ก
“แต่เหมือนจะฟื้นมาผิดโลกนิดหน่อย”
แววตาคมกริบจับจ้องมา
นิ่ง จนเธอเริ่มรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกชำแหละด้วยสายตา
“เจ้าเรียกข้าว่าอะไร”
น้ำเสียงนั้นเย็นลงทันที
ขวัญข้าวชะงัก
“ก็…คุณ?”
คำเดียว
บรรยากาศทั้งห้องเปลี่ยน
หญิงรับใช้หลายคนตัวสั่น
เสียงสะอื้นเบา ๆ ดังขึ้นจากมุมห้อง
ชายหนุ่มก้าวเข้ามา
ทีละก้าว
ช้า ๆ
แต่หนักหน่วง
เขาหยุดอยู่ข้างเตียง
ใกล้จนเธอต้องเงยหน้ามอง
“เจ้าควรเรียกข้าว่า ท่านเจ้าพระยา”
น้ำเสียงนั้นไม่ได้ตะคอก
แต่เย็นเยียบและเด็ดขาดราวคำพิพากษา
หัวใจขวัญข้าวเต้นแรง
แต่แทนที่จะถอย เธอกลับหัวเราะแผ่ว ๆ อย่างไม่รู้ชะตากรรม
“เข้าใจแล้วค่ะ ท่านเจ้าพระยา”
เธอเว้นจังหวะ
“ชื่อยาวจริง ๆ นะคะ”
วินาทีนั้น
แววตาของเขาวาบขึ้น
ไม่ใช่โกรธ
แต่เป็น อันตราย
“ข้า ชื่อ ศศิน”
เขาพูดช้า ๆ หนักแน่น
“และเจ้า เป็นคู่หมั้นของข้า”
โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน
“อะไรนะคะ?”
“เจ้าโดนผลักตกน้ำ”
ศศินกล่าวต่ออย่างไม่สะทกสะท้าน
“เกิดขึ้นในงานเลี้ยงของขุนนางฝ่ายใน”
ขวัญข้าวตัวแข็ง
ภาพในหัวพร่าเลือน
แรงผลัก
เสียงน้ำ
ความเย็น…
“คนที่ผลัก…ถูกตัดลิ้นแล้ว”
เขาพูดราบเรียบ
“ก่อนจะถูกส่งไปชายแดน”
คำพูดนั้นเหมือนมีดกรีดหัวใจ
รอยยิ้มของขวัญข้าวสั่นไหว
“สติของเจ้าอาจไม่ครบ”
ศศินมองเธออย่างเย็นชา
“แต่ความตายของคนอื่น เป็นราคาที่ข้าไม่ลังเลจะจ่าย”
เธอฝืนยิ้ม
แม้น้ำตาจะเอ่อ
“หน้าที่ของฉัน…คือแต่งงานกับท่านสินะคะ”
“ใช่”
คำตอบสั้น แข็ง และเด็ดขาด
“พิธีจะมีขึ้นในหนึ่งเดือน”
ขวัญข้าวเงียบ
ความร่าเริงที่เคยเป็นเกราะ ปริแตกช้า ๆ
“ถ้าฉันไม่ยอมล่ะคะ”
ศศินโน้มตัวลงมา
เสียงเขาต่ำจนมีเพียงเธอที่ได้ยิน
“คนที่ผลักเจ้า…ไม่ใช่ศัตรูของข้า”
เขาหยุด
“แต่คนที่ขัดข้า จะกลายเป็นศัตรูของแผ่นดิน”
ขวัญข้าวยิ้ม
ทั้งที่หัวใจสั่นไหว
“งั้นดูเหมือนว่า…”
เธอกลืนน้ำลาย
“…ฉันไม่มีทางเลือกเลย”
ศศินไม่ตอบ
เพียงหันหลังเดินออกไป
ทิ้งไว้เพียงความเงียบ
และความจริงที่หนักหน่วง—
ตั้งแต่วินาทีที่เธอลืมตาขึ้นมา
ชีวิตของเธอ…ไม่ได้เป็นของเธออีกต่อไปแล้ว
Guest
