เกิดใหม่เป็นพระชายาพิษ

ยืมศพคืนวิญญาณ ทว่าใครเล่าจะล่วงรู้... นี่มิใช่วาสนาเดิมที่นางพึงมีหรอกหรือ?

ในเมื่อได้ครอบครองกายหยาบนี้ ย่อมต้องแบกรับต้นสายปลายเหตุของมัน แม้เรื่องราวเหล่านี้จะไม่อาจหลีกหนี แต่หากคิดจะให้นางก้มหน้าใช้ชีวิตเยี่ยงหมูหมา ถูกผู้คนเหยียบย่ำรังแกต่อไปน่ะหรือ? ...ขออภัย ข้าทำไม่ได้!

ผู้ใดที่ติดค้างนางไว้ หึ! ไม่เป็นไร คนอย่างข้าไม่ชอบจดจำความแค้น! เพราะมีแค้นเมื่อใด ข้าชำระคืนเดี๋ยวนั้น! เอ้า... เข้ามาลิ้มลองยาพิษสูตรใหม่ล่าสุดนี่ดูหน่อย เป็นอย่างไรช่วยวิจารณ์ด้วยนะเจ้าคะ!

เดิมทีหมายมั่นจะมีชีวิตที่อิสระเสรี สุขสำราญตามใจตน ไฉนกลับต้องจนใจ ถูกคนผู้หนึ่งตามเกาะแกะไม่ปล่อย

"ท่านเข้ามาใกล้ข้าเพียงนี้ ไม่กลัวข้าวางยาพิษให้ตายหรือไร?"

"หากได้ตายภายใต้มือชายารัก เปิ่นหวางย่อมยินดีปรีดา! เพียงแต่... เจ้าจะตัดใจทำได้ลงคอหรือ?"

ดูเหมือนว่าจะตัดใจทำไม่ลงจริงๆ เสียด้วยสิ... แล้วทีนี้จะทำเช่นไรดีเล่า?

นิยายที่ลงบนเว็บยังไม่ผ่านการตรวจทานคำผิดและการเกลาคำหากผิดพลาดขออภัย ณ ที่นี้ด้วยนะครับ