บางช่วงบางตอนจากเนื้อหา
“แล้วพ่อของหมูตุ๋นล่ะ” เขาถามต่อเหมือนคุยเล่นกัน “คนไหน”
เจ้าตัวดีพอถูกถามคำถามนี้เข้า ก็ทำหน้าครุ่นคิดสุดชีวิต ก่อนมองไปยังพื้น แล้วเงยหน้าสบตาพิพัฒน์ ค่อยตอบ “พ่อไปทำงาน”
พิพัฒน์ใจเต้นแรงแบบไม่มีสาเหตุ เขาถามต่อ พยายามปิดปกความอยากรู้นั้นเอาไว้ให้มิดชิด แต่ก็ยากอยู่พอควร
“ทำงานที่ไหน”
“ที่ไกล ๆ” หมูตุ๋นตอบอย่างที่เคยถามผู้ใหญ่ แล้วได้คำตอบแบบนั้นกลับมาแทบทุกครั้ง “กลับมาแล้วก็จะมีเงินเยอะ ๆ”
พิพัฒน์พยักหน้ารับคำตอบนั้น แล้วถามต่อ “แล้วแม่ล่ะ”
หมูตุ๋นลากเสียงตามคำถามนั้นช้า ๆ “แม่…”
พิพัฒน์ไม่เร่ง เขาพูดช้า ๆ เหมือนหลอกล่อให้เด็กพูด “หมูตุ๋นมีแม่ไหม”
หมูตุ๋นทำหน้าคิด ก่อนยิ้มกว้างเหมือนนึกออก “มี”
“ชื่ออะไร” พิพัฒน์ถามแล้วใจเต้นแรงยิ่งกว่าเดิม
“ชื่อ…” หมูตุ๋นลากเสียงแล้วเงยหน้าขึ้นมองที่เพดานห้อง “ชื่อเดซี่”
พิพัฒน์หลุดหัวเราะเบา ๆ อย่างอดไม่ได้จริง ๆ หมูตุ๋นเห็นว่าตัวเองถูกหัวเราะก็รีบแก้ “ไม่ใช่ ๆ เดซี่เป็นแม่บ้าน”
พิพัฒน์เลิกคิ้ว “แม่บ้าน?”
“ใช่” เด็กพยักหน้าแรง “เดซี่ทำกับข้าวให้”
พิพัฒน์พยักหน้าตาม แล้วถามถึงอีกคน
“แล้วตู๋ล่ะ ตู๋เป็นอะไร”
คำถามนั้นเหมือนโยนหินลงน้ำ เด็กตอบทันทีแบบไม่ต้องคิด
“ตู๋ก็เป็นตู๋”
พิพัฒน์เงียบไปอึดใจแล้วถามต่ออย่างใจเย็น “ตู๋เป็นแม่ใช่ไหม”
หมูตุ๋นขมวดคิ้ว เหมือนกำลังตัดสินใจว่าคำถามนี้ควรตอบยังไง สุดท้ายก็พยักหน้าเบา ๆ แบบจริงจัง
“เป็น”
พิพัฒน์กลืนน้ำลาย เขาคิดว่าตัวเองเตรียมใจไว้แล้ว แต่พอได้ยินจากปากเด็ก มันกลับเหมือนมีอะไรบีบตรงอก
เขาพยายามทำเสียงให้ปกติ “แล้วพ่ออยู่ไหน”
หมูตุ๋นทำหน้าบูด “ไม่มีพ่อ”
คำตอบนั้นทำให้พิพัฒน์นิ่งไป พอรวบรวมสติได้ใหม่ก็ถามอีกคำถาม “ทำไมถึงไม่มี”
หมูตุ๋นยักไหล่แบบที่เหมือนคนโต “ตู๋บอกว่าไม่ต้องมีก็ได้”
คำตอบประโยคนั้นเหมือนตบหน้าเขาเบา ๆ แต่มันเจ็บไปถึงหัวใจ พิพัฒน์ยอมรับว่าเขาด้านชา หน้าหนาและใจดำ แต่สิ่งที่หมูตุ๋นพูดออกมานั้นสั่นคลอนหัวใจของเขาเป็นอย่างมาก
ช่องทางการติดต่อสื่อสาร
Inbox Facebook :: shasha
Fanpage :: shashawriter
Email :: [email protected]
Guest
