แก้วกัลยาณี

ยามสนธยาคล้อยต่ำ ณ เขตพระราชฐานเมืองอินทรวดี

แสงสุริยาสีทองค่อย ๆ ลับหายหลังยอดปรางค์และช่อฟ้าอันวิจิตร

ท้องฟ้าไล่เฉดจากแสดอ่อนสู่ม่วงคราม ราวผืนผ้าไหมย้อมครามจากธรรมชาติ

สายลมเย็นพัดผ่านระเบียงไม้สัก กลิ่นธูปเทียนจากศาลบูชาเทพยดาลอยปะปนกับกลิ่นจำปีและมะลิ

เสียงกระดิ่งลมใต้ชายคาดังแผ่วเบา

คล้ายเสียงคร่ำครวญของผู้ไร้สิทธิ์เอื้อนเอ่ยความทุกข์ในหัวใจ

พระราชวังยามสนธยางดงามดุจแดนสวรรค์

ทว่าภายใต้แสงไฟอ่อนละมุน กลับซ่อนเร้นเรื่องราวอันมืดหม่นเรื่องราวที่ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยนาม

สายพระเนตรของผู้เป็นใหญ่ในแผ่นดินทอดมองผืนน้ำบารายอันสงบนิ่ง

ความเงียบงันในยามพลบค่ำ ทำให้พระองค์หวนนึกถึงสตรีผู้หนึ่ง

กัลยาณี

พระธิดาแห่งเมืองสุนทร

พระสนมผู้ถูกส่งมาเป็นเครื่องเชื่อมไมตรีระหว่างแคว้น

แต่ผู้ใดเล่าจะทนได้

เมื่อบุรุษผู้เป็นพระสวามี เสพสังวาสกับเมียเอกต่อหน้านาง

ศักดิ์ศรีถูกเหยียบย่ำ หัวใจถูกฉีกกระชาก

และเมื่อเสด็จถึงตำหนักอันเงียบงัน

เสียงหอบกระเส่าของสตรีดังลอดจากหลังบานประตูไม้

เสียงครางหวานที่ไม่เคยเปล่งจากพระโอษฐ์ของพระสนม

บานประตูถูกถีบเปิดออกอย่างรุนแรง

เผยให้เห็นร่างสตรีสองนางในอ้อมกอดเดียวกัน

พระสนมผู้สูงศักดิ์

กับบ่าวหญิงชั้นต่ำ

ความรักต้องห้ามที่ไม่ควรมีอยู่

แม้แต่ในความฝัน

โลหิตแห่งอำนาจเริ่มหลั่งริน

ไฟโทสะเผาผลาญทุกศักดิ์ศรี

และชะตากรรมของสองสตรีถูกกำหนดลงในวินาทีนั้น

โศกนาฏกรรมของ “กัลยาณี” และ “แก้วคำ”

จึงถูกจารึกไว้ในนามตำนานรัก

ที่ฟ้าดินมิอาจให้อภัย

หากความรักคือบาป

นางก็จักขอเป็นบาปไปชั่วกาล

และนางจะกลับมา

เพื่อทวงหัวใจที่ถูกช่วงชิงไปคืน