เหนือสวรรค์ ไร้ซะตา

โลกนี้มีเสียงหนึ่งที่ไม่มีใครได้ยิน

ไม่ใช่เสียงลม

ไม่ใช่เสียงวิญญาณ

แต่เป็นเสียงของ “เส้นชะตา” ที่กำลังเคลื่อนไหว

มันไหลผ่านทุกชีวิต

เหมือนเส้นด้ายโปร่งใสที่มองไม่เห็น

ดึงคนหนึ่งให้เกิด

ผลักอีกคนให้ตาย

บิดเหตุการณ์ให้เป็นไปตามที่ “ฟ้า” ต้องการ

มนุษย์เรียกมันว่าโชคชะตา

เซียนเรียกมันว่ากฎสวรรค์

แต่ไม่มีใครรู้ว่า…

เส้นเหล่านั้นไม่ได้เกิดขึ้นเอง

มันถูก “ควบคุม”

⸻

บนฟากฟ้าเหนือโลก

เหนือเมฆ

เหนือแดนเซียน

เหนือชั้นกฎทั้งหมด

มีสิ่งหนึ่งเฝ้ามองลงมา

มันไม่มีร่าง

ไม่มีชื่อ

ไม่มีอารมณ์

มีเพียงหน้าที่เดียว

“เก็บเกี่ยว”

ทุกครั้งที่ผู้บำเพ็ญทะลวงขีดจำกัด

ทุกครั้งที่วิญญาณแข็งแกร่งพอ

เส้นชะตาของคนผู้นั้นจะสว่างขึ้น

แล้วหายไป

ผู้คนเรียกมันว่า “ขึ้นสวรรค์”

แต่ความจริงคือ

พวกเขาไม่เคยไปไหน

พวกเขาถูกกิน

⸻

โลกดำเนินไปเช่นนี้มานับยุคสมัย

ไม่มีใครหลุดพ้น

ไม่มีใครรอดพ้น

ไม่มีใครแม้แต่สงสัย

จนกระทั่ง…

ในคืนหนึ่ง

ที่หมู่บ้านเล็ก ๆ ชายขอบโลก

เด็กชายคนหนึ่งถือกำเนิด

โดยที่ไม่มีเส้นชะตาเชื่อมต่อเขาเข้ากับระบบ

ไม่มีด้าย

ไม่มีแสง

ไม่มีการบันทึก

ราวกับเขาไม่ควรมีตัวตน

บนฟากฟ้า

สิ่งที่เฝ้ามองจักรวาลมาตลอด

“เผลอกะพริบตา” เป็นครั้งแรก

เพราะมัน… มองไม่เห็นเด็กคนนั้น

⸻

หลายปีผ่านไป

โลกยังคงเชื่อในสวรรค์

เซียนยังคงฝึกฝน

นิกายยังคงแก่งแย่ง

ไม่มีใครรู้ว่า

ความผิดพลาดเล็ก ๆ ในคืนวันนั้น

กำลังเติบโตขึ้นอย่างเงียบงัน

ไม่ใช่ในฐานะวีรบุรุษ

ไม่ใช่ในฐานะผู้กอบกู้

แต่ในฐานะ “ผู้ล่า”

และเมื่อวันที่เขามองเห็นเส้นชะตาเป็นครั้งแรก

วันที่มือเขาสัมผัสมันได้

นั่นจะเป็นวันที่

สวรรค์เริ่มนับถอยหลังสู่ความตายของตัวเอง