คำสาปโลหิตฟ้าแห่งเทพตกภพ

อัคนี ครึ่งเทพ–ครึ่งปีศาจ หล่อคมดั่งเทพโบราณ รูปร่างสูงใหญ่ ไหล่กว้าง กล้ามเนื้อแน่นแบบนักรบ ไม่โอ้อวดพละกำลัง แต่ทุกการเคลื่อนไหว “มั่นคง” สุขุม เงียบ ลึก ฉลาดเฉียบ อ่านคนขาด ไม่พูดเกินจำเป็น รู้ทันเล่ห์เหลี่ยมทุกฝ่าย ไม่เชื่อในโชคชะตา แต่ยอมรับพันธะ ปกป้องฟ้าเหนือ ไม่ใช่เพราะคำสาป แต่เพราะการ “เลือก” เคยสูญเสียผู้หญิงที่ผูกพันด้วยพิธีเดียวกันมาก่อน เมื่อเขา “เลือก” แล้ว จะไม่ถอย ความรักทำให้เขายอมฝืนกฎจักรวาล

ฟ้าเหนือ หญิงสาวผู้มีพันธุกรรมโบราณที่ปลุกยันต์ให้มีชีวิต งามแบบสงบ ละมุนแต่มีแรงดึงดูด รูปร่างอ่อนช้อยสมส่วน ดวงตาคมใส ฉลาด มีสติ กล้าตั้งคำถาม ไม่หลงอำนาจ ไม่หวั่นความลึกลับ สมองตอบสนองต่อพันธะได้ “สมดุล” กว่ามนุษย์ทั่วไป พัฒนาการ: จากผู้ถูกเลือก → ผู้เลือก → ผู้กำหนดเงื่อนไข ไม่ยอมให้ความกลัวตัดสินชีวิต

ผู้ผูกพันจะ รับรู้กันในระดับสัญชาตญาณ 

สารเคมีในสมองตอบสนองพร้อมกัน 

ไม่อาจโกหก “ความรู้สึกจริง” ต่อกันได้ 

ในยุคที่โลกมนุษย์ยังถูกปกคลุมด้วยมนต์ตราและพิธีโลหิต 

“โลหิตฟ้า” คือของต้องห้าม 

เลือดที่สามารถปลุกเทพ ปล่อยปีศาจ และพลิกชะตาฟ้าดิน 

เขา อดีตเทพผู้ถูกถอดนามออกจากสวรรค์ ถูกผนึกด้วยยันต์โบราณ และถูกสาปให้ “ไม่มีสิทธิ์รัก” 

นาง หญิงสาวผู้ถือกำเนิดจากตระกูลไสยศาสตร์ โลหิตของนางคือกุญแจเปิดประตูระหว่างภพ 

โดยที่นางไม่รู้…ว่าตนคือ “เครื่องบูชาที่มีชีวิต”

คืนหนึ่ง พิธีผิดพลาด ยันต์ถูกทำลาย คำสาบานโลหิตถูกปลุก

เมื่อเทพต้องตกหลุมรักมนุษย์ เมื่อปีศาจเริ่มทวงคำสัตย์ และเมื่อฟ้าต้องเลือกระหว่าง กฎ กับ ความรัก 

สงครามคำสาปจึงเริ่มขึ้น โดยมีหัวใจของพวกเขาเป็นเดิมพัน 

ยันต์ผนึกเทพ – จารึกด้วยเลือดเทพ 

ตราปลดผนึก – ใช้โลหิตฟ้าเปิด 

เครื่องรางบาป – ใช้แลกพลังกับปีศาจ 

ดาบคำสัตย์ – ฟาดฟันได้เฉพาะผู้ผิดสัญญา 

ความผูกพันที่มาจากคำสาป ไม่ใช่การเลือก ยิ่งรัก…ยิ่งเจ็บ ยิ่งหนี…ยิ่งผูกพัน

“เราถูกสาปให้รักกัน ไม่ใช่เพื่อมีความสุข แต่เพื่อชดใช้บาปของโลกนี้”