เทวาลัญจกร

โลกนี้อ้างว่าทุกคนมีสิทธิ์เลือก 

แต่ตัวเลือกทั้งหมด ถูกเขียนไว้ล่วงหน้าแล้ว 

ศาสนาคือฉากหน้า 

“เสียงประชาชน” คือพิธีกรรม 

และผู้มีอำนาจคือคนเดียวที่ได้แก้ไขผลลัพธ์ 

ชายหนุ่มธรรมดาผู้ไม่ศรัทธา ถูกดึงเข้าสู่โลกที่เรียกการเชื่อฟังว่าเสรีภาพ 

และเรียกความเงียบว่าเอกฉันท์ 

เขาไม่ใช่ผู้กล้า 

ไม่ใช่ผู้นำ 

เป็นเพียงความผิดพลาดที่ยังตั้งคำถามได้ 

เมื่อการเขียนของเขาสามารถเปลี่ยนกฎที่ถูกอ้างว่า “มาจากทุกคน” 

ผู้ปกครองจึงไม่กลัวการลุกฮือ 

แต่กลัวสิ่งเดียว— 

ความจริงที่พิสูจน์ได้ว่า 

ประชาธิปไตยนี้ 

ไม่เคยเป็นของประชาชนเลยตั้งแต่ต้น 

นี่คือเรื่องราวของโลกที่ไม่ต้องใช้เผด็จการ 

เพราะประชาชนถูกสอนให้ยอมรับมัน 

ในนามของการเลือกตั้ง ศรัทธา 

และความสงบเรียบร้อย