บทนำ: หยดน้ำตาในเปลวเพลิง
ท้องฟ้าเหนืออาณาจักรเอเธลการ์ดที่เคยเป็นสีครามสดใส บัดนี้ถูกย้อมด้วยสีแดงฉานของเปลวเพลิงและกลุ่มควันดำทะมึน กลิ่นอายของความตายคละคลุ้งไปทั่วพระราชวังที่เคยงดงามที่สุดในคาบสมุทร
“วิ่ง! อย่าหันกลับไปมองเด็ดขาด!” เสียงที่สั่นพร่าแต่หนักแน่นของอัศวินหนุ่มตะโกนก้อง
เคนริก ในชุดเกราะอัศวินที่แตกหักและเปื้อนเลือด ใช้แผ่นหลังกว้างของเขากำบังร่างเล็กๆ ของเด็กหญิงวัยสิบขวบเอาไว้ มือข้างหนึ่งของเขากำดาบสั้นที่สั่นระริก อีกข้างดึงกระชากร่างของเจ้าหญิงน้อยให้วิ่งฝ่าเปลวเพลิงที่กำลังลามเลียเสาหินอ่อน
“เสด็จพ่อ... เสด็จแม่ยังอยู่ในนั้น! พี่เคนริกปล่อยข้านะ!” เรวี่ ร้องไห้สะอึกสะอื้น ดวงตาสีฟ้ามหาสมุทรของเธอสะท้อนภาพหอคอยที่ถล่มลงมาท่ามกลางกองเพลิงของจักรวรรดิอาคีรอน
“สายเลือดของอาควาเทียร์จะสิ้นสุดที่นี่ไม่ได้!” เคนริกกัดฟันกรอด พลังสายลมรอบกายเขาหมุนวนอย่างคลุ้มคลั่งเพื่อปัดเป่าลูกไฟที่พุ่งเข้ามา เขาคุกเข่าลงเบื้องหน้าเธอ แววตาที่เคยนบนอบบัดนี้เต็มไปด้วยความรักและความเด็ดเดี่ยว “ต่อจากนี้ไป... ท่านไม่ใช่เจ้าหญิง และข้าไม่ใช่อัศวิน เราเป็นเพียงพี่น้องกำพร้าที่ต้องเอาชีวิตรอดในนรกแห่งนี้... เข้าใจไหมเรวี่!”
เด็กหญิงมองดูหยดน้ำตาที่คลออยู่ในดวงตาสีเทาพายุของอัศวินที่เธอเคารพรักเหมือนพี่ชายแท้ๆ เธอพยักหน้าทั้งน้ำตา ก่อนที่เสียงระเบิดกัมปนาทจะดังขึ้นพร้อมกับการล่มสลายอย่างสมบูรณ์ของบัลลังก์สายฝน
ห้าปีต่อมา... ที่เมืองซาเวียร์ ดินแดนที่ไม่มีแม้แต่เงาของเมฆฝน
เด็กสาวคนหนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางฝุ่นดินที่แห้งกรัง เธอเงยหน้ามองดวงอาทิตย์ที่แผดเผาพลางซ่อนมือที่เย็นเยือกไว้ใต้ผ้าคลุมเก่าๆ ในใจได้แต่พร่ำบอกตัวเองซ้ำๆ
ข้าคือเรน... ข้าไม่ใช่คนของอาควาเทียร์... ข้าคือเรน...
แต่ลึกลงไปใต้ดินที่แตกระแหง มานาสีฟ้าครามกำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง มันโหยหาที่จะร่วงหล่นลงมาเป็นสายฝน เพื่อล้างแค้นให้แก่ทุกชีวิตที่มอดไหม้ไปในกองเพลิงวันนั้น
Guest
