ทิศเหนือ ยืนอยู่ท่ามกลางเสียงชัตเตอร์ที่รัวถล่มราวกับเสียงปืน แสงแฟลชสีขาวสว่างวาบสะท้อนในดวงตาคมสวยที่ถูกแต่งแต้มมาอย่างดี เขาแย้มยิ้ม... ยิ้มที่ใครๆ ต่างบอกว่ามันคือ "รอยยิ้มอัจฉริยะ" ที่สามารถทำให้คนทั้งประเทศตกหลุมรักได้ภายในไม่กี่วินาที แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า ภายใต้เสื้อผ้าแบรนด์หรูและความสำเร็จระดับร้อยล้าน หัวใจของเขากลับนิ่งสนิทเหมือนบทละครที่ถูกเขียนจบไปนานแล้ว
เขารู้ดีว่าต้องขยับองศาไหน ต้องปรายตามองอย่างไรให้กล้องรัก... เขาเก่งเรื่องการเป็น "คนอื่น" จนเกือบจะลืมไปแล้วว่าการเป็นตัวเองนั้นต้องเริ่มที่ตรงไหน
ในเวลาเดียวกัน ที่มุมมืดหลังสตูดิโอแคสติ้งงานหนังเรื่องใหม่...
อคิน นั่งขยับนิ้วที่เปื้อนคราบสีน้ำมันจางๆ เขามองไปที่หน้าจอมอนิเตอร์ที่กำลังถ่ายทอดสดบรรยากาศงานเปิดตัวของทิศเหนืออยู่ไกลๆ สายตาของเขาไม่ได้เต็มไปด้วยความคลั่งไคล้เหมือนคนอื่น แต่มันคือสายตาของคนที่กำลังมอง "วัตถุที่แตกสลาย"
เขาสัมผัสได้ถึงความว่างเปล่าที่ซ่อนอยู่หลังความสมบูรณ์แบบนั้น... และนั่นเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่อคินรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนในอกซ้าย แรงสั่นสะเทือนที่บอกเขาว่า... "แรงบันดาลใจ" ที่เขาตามหามาตลอด อาจจะซ่อนอยู่ในดวงตาคู่นั้นก็ได้
เขากระชับกระเป๋าเป้ใบเก่ง เดินตรงไปที่โต๊ะลงทะเบียนแคสติ้งตัวประกอบ
เขาสนใจ... สนใจอยากจะลอง "วาด" ตัวตนจริงๆ ของดาวดวงนั้นขึ้นมาใหม่ด้วยมือของเขาเอง
Guest
