พี่ชายออกรบจนตัวตาย ญาติพี่น้องรุมรังแกเพราะเห็นว่ายังเด็ก
ในช่วงเวลาวัยเยาว์ที่สิ้นหวังที่สุดของ 'เซี่ยจิ่งยวน' เขาถูกทุบตีทำร้าย และต้องก้มกินข้าวเยี่ยงสุนัข
เขาเกลียดชังทุกสิ่งทุกอย่างรอบกาย รวมถึงว่าที่พี่สะใภ้จิตใจอำมหิตที่ยังไม่ทันได้แต่งเข้าบ้านคนนั้นด้วย
แต่แล้วจู่ๆ วันหนึ่ง เขากลับพบว่านางเปลี่ยนไป...
ไม่มีความบ้าคลั่งเหมือนวันวาน ไม่ทุบตีด่าทอเขาอีกต่อไป แต่กลับคอยดูแลปกป้องเขาเป็นอย่างดี
ในภายหลัง ก็เป็นนางอีกนั่นแหละที่ก้าวออกมา
ในยามที่เขายังเยาว์วัยและไม่มีอะไรติดตัวเลยสักอย่าง นางคือผู้ที่อยู่เคียงข้าง เดินฝ่าพายุคาวเลือดบนเส้นทางสู่จุดสูงสุดด้วยกันทีละก้าว
'เสิ่นมู่ซี' ผู้ทะลุมิติเข้ามาเป็นตัวประกอบสุดร้ายกาจ กระตือรือร้นที่จะดัดนิสัยไม่ให้ 'พระรอง' เข้าสู่ด้านมืด
นางเชื่อมั่นอย่างแรงกล้าว่า ขอเพียงแค่นางดีกับเขาให้มากพอ จะต้องพลิกผันเนื้อเรื่องได้อย่างแน่นอน
แต่ไหงเลี้ยงไปเลี้ยงมา... สายตาที่คนคนนี้มองนาง ถึงได้เริ่มแปลกไปล่ะ?
จนกระทั่งวันหนึ่ง เมื่อเขาไม่ใช่เด็กอ่อนแออีกต่อไป เขาไปจับตัวนางที่พยายามหลบหนีกลับมา แล้วกักขังนางไว้ในตำหนักทองคำของเขา
เสิ่นมู่ซีนั่งคู้อยู่ที่มุมห้อง ร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดแล้วเอ่ยถาม: "จะทำอย่างไรถึงจะยอมปล่อยข้าไป?"
"พวกเราคือ 'คนในครอบครัว' นี่ไม่ใช่สิ่งที่ท่านสอนข้าหรอกหรือ?"
"คนในครอบครัว... ก็ต้องอยู่ด้วยกันตลอดไป... ไม่มีวันแยกจาก..."
(หมายเหตุ: พระเอกเรื่องนี้โรคจิตของจริง! ช่วงแรกก็กะจะฆ่านางเอกให้ตายจริงๆ ด้วย)
เนื่องจากนิยายเรื่องนี้ใช้ AI เป็นส่วนหนึ่งในการแต่ง อาจมีคำผิดหรือสำนวนที่ยังไม่สมบูรณ์ ต้องขออภัย ณ ที่นี้ด้วย