เพราะนายเป็นมากกว่าเพื่อนสนิท

ทุกคนคิดว่าหัวใจของคนเราสามารถแตกสลายกันได้กี่ครั้ง และมีเรื่องอะไรบ้างที่ทำให้หัวใจขนาดเท่ากำปั้นแตกสลายได้ ไม่มีใครสามารถบอกได้ใช่ไหมล่ะ ในเมื่อปัญหาของแต่ละคนนั้นมันต่างกันออกไป 

ชีวิตของคนเราก็เหมือนคลื่นทะเลที่สาดซัดเข้าเข้ากับชายฝั่ง บางครั้งเสียงคลื่นพวกนั้นก็ทำให้จิตใจของผมสงบ ท้องฟ้าสีฟ้าสดใสตัดกับสีของน้ำทะเล ไม่มีพายุไม่มีฝนไม่มีก้อนเมฆสีดำเป็นสิ่งที่ผมนั้นชอบที่สุด 

เด็กหนุ่มวัยยี่สิบอยากผมต้องแบกรับความรู้สึกมากมาย การเกิดมาแบบไม่มีใครต้องการมันไม่ง่ายเท่าไหร่ ผมชื่อ วายุ ศิลากุล มีชื่อเล่นว่า วาย แต่คนส่วนใหญ่เรียกผมว่าวายุมากกว่า ผมเกิดและเติบโตที่จังหวัดระยอง 

ถ้าพูดตามความจริงผมไม่รู้ว่าตัวเองเกิดที่ไหน ผมเป็นลูกชู้ที่พึ่งรู้ความจริงได้ไม่นาน เนื่องจากได้ยินพ่อกับแม่ทะเลาะกัน พ่อของผมเป็นพนักงานบริษัทพลังงานแห่งหนึ่ง แม้เป็นพนักงานแต่ตำแหน่งของเขาไม่เล็กน่ะ ระดับผู้จัดการเลยละ 

ผมมีพี่ชายที่อายุมากกว่าผมหนึ่งปีชื่อพายุ พี่พายุเป็นคนเก่งเรียนเก่งและเป็นพี่ชายที่แสนดี ดีจนบางครั้งผมก็คิดว่าความเอาใจใส่ที่พี่ชายมอบให้นั้นมันเป็นความสงสารมากกว่าความรัก พายุมีความฝันจะเป็นหมอ และความฝันของพายุคือความภูมิใจของครอบครัว 

ผมไม่ใช่ผู้ชายตัวเล็กร่างบางสูงถึงหนึ่งร้องเจ็ดสิบแปดเกือบร้อยแปดสิบมีกล้ามแน่นเพราะชอบออกกำลังกาย แต่ทำไมหัวใจของผมถึงได้เล็กนิดเดียว เมื่อหลับตาลงก็เห็นแต่ภาพในอดีต ความทรงจำที่แสนเจ็บปวดมันฝังลึกจนผมไม่สามารถลืมมันได้