เธอที่(ไม่)ปรารถนา

เพราะความจน ทำให้เธอถูกพรากเลือดในอก จากคนที่เขาไม่รับเธอและลูกตั้งแต่ทีแรก...

ดาวนิลไม่อยากจะเสียลูกไป

แต่สิ่งที่พวกเขามีอยู่คือสมบัติชิ้นสุดท้ายของแม่ ถ้าหากไม่มีบ้านหลังนี้ แล้วเธอจะไปอยู่ที่ไหน และที่สำคัญเงินก้อนสุดท้ายที่คำปองนำมาลงทุน มันก็จะมลายหายไป

"ถ้าหากฉันยอมให้คุณเป็นผู้ปกครองของหนูดี ฉันขอเลี้ยงดูลูกเองจะได้ไหม?" เธอหมายความว่าให้ลูกอยู่กับแม่ และเขามีสิทธิ์มาเยี่ยมได้ตามต้องการ

"......." ภาคินเงียบ เพราะไม่อยากให้ลูกอยู่ในสภาพอย่างนี้ เขามีบ้านหลังใหญ่ ลูกอยู่กับพ่อจะได้เรียนโรงเรียนดีๆและมีอนาคตมากกว่าอยู่กับเธอ

"ยกลูกให้ฉันเถอะ หากลูกอยู่กับฉัน จะมีอนาคตมากกว่าอยู่กับเธอ"

ดาวนิลยอมรับความจริงด้วยหัวใจที่แตกสลาย เธอคุยกับลูกถึงการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ซึ่งเด็กหญิงอายุเพียงสามขวบ เกินจะเข้าใจเหตุผลของผู้ใหญ่ว่าทำไมต้องย้ายไปอยู่กับคุณพ่อ

หนูดีมีแม่เพียงคนเดียวมาตลอด ไม่เคยมีพ่อเหมือนกับเด็กคนอื่นๆ ถึงแม้ว่าคนเป็นพ่อจะเทียวมาทำความคุ้นเคยกับลูกบ้างแล้วก็ตาม

แต่เวลาแค่สามอาทิตย์กว่าๆที่พ่อเทียวมาหา หรือจะสู้กับเวลาสามปีที่แม่เลี้ยงดูมา

เด็กหญิงผมหน้าม้าหน้าตาจิ้มลิ้ม หันไปมองภาคินเหมือนคนไม่รู้จัก เหมือนเขาเป็นโจรผู้ร้าย ที่จะมาพรากแม่ของเธอไป ก่อนจะตะโกนลั่นบ้าน เพื่อบอกเขาว่า

"หนูไม่ไป! หนูจะอยู่กับแม่!"

**********

พ่อมันรังแกแม่ได้ แต่สุดท้ายลูกก็จะปราพยศพ่อมันเองค่ะ