ในวันที่โลกทั้งใบถล่มลงมา... ทางรอดเดียวที่เหลือคือ เข้าไปอยู่ใน 'กรง' ของอสูรร้าย
เมื่ออาที่เป็นที่พึ่งสุดท้ายหายตัวไป ทิ้งไว้เพียงจดหมายหนึ่งฉบับและร่างของ 'ปันรัก' ที่ถูกส่งไปเป็น 'ตัวประกัน' ในมือมาเฟียผู้ไร้หัวใจอย่าง 'เมฆา' เขาคือมัจจุราชที่มองความรักเป็นเรื่องไร้สาระ และมองเธอเป็นเพียงขยะชิ้นหนึ่งในบ้าน
...กฎของเขาคือเด็ดขาด...
...บทลงโทษของเขาคืออาญาเถื่อน!...
"กฎของการอยู่กับฉัน... อย่าทำให้ฉันสนุก เพราะถ้าฉันสนุกขึ้นมา... เธอจะไม่มีวันได้รับอนุญาตให้ 'เบื่อ' อีกเลยตลอดชีวิต'
--------------------------------------------
พระเอกสายวีน vs นางเอกสายปั่น
**พระเอกคลั่งรัก (แบบโหดๆ) ไม่ซับซ้อน ไม่มีนอกกาย ไม่มีนอกใจ**
--------------------------------------------
เมฆา (อาเมฆ) x ปันรัก
“จะทำอะไรก็ทำไป แต่อย่าคิดว่าฉันจะปล่อยให้เธอมาเดินเสนอหน้าอยู่ในห้องนี้ฟรีๆ” เมฆาส่งเสียงเหี้ยมตามหลัง
ทันทีที่ได้ยินฉันชะงักมือที่กำลังหยิบกาน้ำร้อน ฉันหันกลับมาเอียงคอเล็กน้อย “อ้าว... เมื่อกี้คุณเพิ่งบอกเองไม่ใช่เหรอคะว่าไม่อยากเลี้ยงปลิง รักก็กำลังจะแปลงร่างเป็นมดงานให้คุณอยู่นี่ไงคะ”
“มดงานบ้านเธอใช้ปากทำงานหรือไง?” เขาพุ่งเข้ามาประจันหน้า พลางยกมือบีบคางเล็กบังคับให้สบตา “ในเมื่ออยากอยู่ที่นี่นัก ฉันก็จะตั้งกฎ... และถ้าเธอทำไม่ได้แม้แต่ข้อเดียว ฉันจะฝังเธอไว้ที่หลังบ้านโดยไม่ต้องรอให้อาเธอมาอนุญาต”
ฉันไม่ดิ้นรนแต่กลับจ้องตาเขาเขม็ง “ว่ามาค่ะ รักฟังอยู่”
“ข้อแรก... ฉันเกลียดเสียงดัง” เมฆาหรี่ตาลง “ห้ามพูดถ้าฉันไม่ได้ถาม อย่ามาทำเสียงออเซาะน่ารำคาญใส่ฉัน เพราะมันฟังดู 'ปลอม' จนฉันอยากจะตัดลิ้นเธอทิ้ง”
“ข้อสอง... อย่าสะเออะทำตัวเป็นเจ้าของห้อง” เขากดเสียงต่ำ “ที่นี่คือเขตหวงห้าม โดยเฉพาะ... ‘เตียง’ ของฉัน ห้ามขึ้นไปยุ่งเด็ดขาด ถ้าฉันเห็นรอยยับที่ไม่ใช่ฝีมือฉัน... เธอจะได้ไปนอนในกรงหมาแทน”
“และข้อสุดท้าย...” เมฆาโน้มใบหน้าลงมาจนริมฝีปากเกือบจะสัมผัสกัน “อย่าพยายามทำตัวสำคัญคิดจะเปลี่ยนใจฉัน... เพราะสิ่งที่เธอจะเจอไม่ใช่ความรัก แต่เป็นนรกที่จะทำให้เธออ้อนวอนขอความตายทุกวินาที”
ฉันนิ่งฟังจนจบ แทนที่จะหน้าถอดสี ฉันกลับขยับยิ้มละไม มือเล็กๆ ของฉันค่อยๆ แตะหน้าอกซ้ายของเขาเบาๆ
“กฎเยอะจังค่ะ... แต่ขอถามหน่อยนะคะ”
“อะไร?” เขาถามกลับเสียงห้วน
“ที่บอกว่าห้ามพูดถ้าไม่ได้ถามน่ะ... ถ้าตอนที่คุณเจ็บจนปางตาย รักควรจะยืนดูเงียบๆ ตามกฎ หรือควรจะ 'จุ้นจ้าน' ช่วยชีวิตคุณดีคะ?”
ฉันยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนเมฆาเป็นฝ่ายชะงัก แววตานิ่งสงบแต่แฝงความท้าทายของฉันมันช่างขัดกับบรรยากาศมาเฟียอย่างสิ้นเชิง
“ส่วนเรื่องเตียง... ไม่ต้องห่วงค่ะ รักชอบนอนพื้นมากกว่านอนกับคนไม่ปกติ” ฉันผละตัวออกอย่างคล่องแคล่ว “กาแฟดำไม่น้ำตาลนะคะ... รอแป๊บนึงนะคะ...อาเมฆ”
"ถ้าไม่อร่อย... ฉันจะเปลี่ยนจากกินกาแฟ เป็นกินเลือดในปากเธอแทน!"
ฉันไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวอย่างที่เขาคาดหวัง เพียงแค่ค้อมศีรษะลงเล็กน้อย "รับทราบค่ะ"
--------------------------------------------
*นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นมาโดยจินตนาการของผู้เขียนเพียงเท่านั้นไม่ได้มีเจตนาพาดพิงบุคคลใดทั้งสิ้น
*ห้าม copy เด็ดขาด!!*
Guest
