เสียงพลิกหน้ากระดาษดังแผ่วเบาในค่ำคืนที่แสนเงียบงัน
บนโต๊ะหนังสือที่กองด้วยตำราการแพทย์จนแทบจะท่วมศีรษะ
ลู่เสี่ยน นักศึกษาแพทย์ปี 4 กำลังนั่งอ่านอย่างเอาเป็นเอาตาย
“...อีกนิดเดียว อีกนิดเดียวก็จบแล้ว...” เขาพึมพำกับตัวเอง
ดวงตาแดงก่ำ ร่างกายแทบจะทรุดเพราะไม่ได้หลับมาสองคืนเต็ม
เพื่อนร่วมห้องที่เพิ่งตื่นจากการงีบเงยขึ้นมามอง แล้วพูดเสียงแหบเบา
“ลู่เสี่ยน นายยังไม่นอนอีกเหรอ นี่มันตีสามแล้วนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะไม่ไหวเอา”
ลู่เสี่ยนหัวเราะในลำคอ
“อีกหน้าเดียว... อ่านจบหน้านี้ค่อยนอน”
เขาพูดพลางขยี้ตาแรง ๆ เพื่อขับความง่วง ก่อนจะก้มลงอ่านต่อ
แต่ในวินาทีที่สายตากวาดผ่านบรรทัดสุดท้าย
โลกทั้งใบก็เริ่มหมุนคว้าง
เสียง ครืน ดังขึ้นในหัว เขาพยายามยันตัวขึ้น แต่ไม่ทัน...
ร่างเขาเซไปข้างหน้าอย่างแรง ก่อนศีรษะจะกระแทกกับขอบโต๊ะเต็มแรง
ตุบ!
ทุกอย่างดับวูบไปในพริบตา
. . .
เสียงกลองแต่งงานและดนตรีจีนดังแว่วแทรกเข้ามาในโสตประสาท
กลิ่นหอมของกำยานลอยคลุ้งจนจมูกแสบเล็กน้อย
ลู่เสี่ยนขมวดคิ้ว “...เสียงอะไร?”
พอลืมตาขึ้น เขากลับพบว่าร่างกายของตนกำลังนั่งอยู่ใน เกี้ยวเจ้าสาวสีแดงสด
รอบกายเต็มไปด้วยผ้ามงคลสีแดง ผีเสื้อทอง และเครื่องประดับเงินอร่าม
เสียงคนโห่ร้องอย่างยินดีดังอยู่นอกเกี้ยว
“ถวายพระพรชายา! ขอให้คู่บ่าวสาวมีความสุขยั่งยืน!”
เขาตกใจจนหัวใจแทบหยุดเต้น รีบเปิดหน้าต่างเล็ก ๆ ออกไปดู
สิ่งที่เห็นคือเมืองโบราณแบบจีนแท้ ๆ
ผู้คนแต่งกายด้วยชุดผ้าแพร และม้าศึกกำลังเดินนำขบวน
“นี่มัน... เกิดอะไรขึ้นกันแน่...”
ยังไม่ทันได้คิดอะไร ความทรงจำแปลกประหลาดก็หลั่งไหลเข้ามาในหัวอย่างรุนแรง
ชายในความทรงจำนั้น... หน้าตาเหมือนเขาอย่างกับแกะ
แต่แต่งกายด้วยชุดจีนโบราณ หัวใจเต้นแรงเมื่อรับรู้ชื่อเดียวกัน ลู่เสี่ยน
ร่างนี้คือบุตรชายคนโตของขุนนางระดับกลาง
ถูกฮ่องเต้มีราชโองการให้แต่งเข้ากับ “อ๋องจิ๋วหยาง”
ชายผู้เป็นน้องร่วมมารดากับฮ่องเต้
แต่กลับขึ้นชื่อว่า อ่อนแอ เจ็บป่วยเรื้อรัง และเย็นชาไร้หัวใจที่สุดในแผ่นดิน
ว่ากันว่า...
เขาป่วยเป็นโรคประหลาด สามวันดี สี่วันร้าย
และไม่เคยยิ้มให้ใคร แม้แต่กับฮ่องเต้เอง
ผู้ใดขัดใจ ถูกสั่งโบยหรือโยนออกจากตำหนักทันที
ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้
แต่หมอดูทำนายว่า หากไม่แต่งงานภายในปีนี้ จะมีเคราะห์ถึงชีวิต
จึงต้องหาผู้มีดวงชะตาสมพงศ์มาช่วยแก้
และคนผู้นั้น... กลับเป็นเขา ลู่เสี่ยน
“อะไรเนี่ย... ฉันอ่านหนังสือจนตาย แล้วฟื้นมาเป็นเจ้าสาวของท่านอ๋องงั้นเหรอ!?”
ลู่เสี่ยนแทบอยากกรีดร้องออกมา แต่พอได้ยินเสียงคนตะโกนข้างนอก
“ถึงตำหนักอ๋องแล้ว! เตรียมเชิญชายาเข้าพิธี!”
เขาได้แต่กลืนน้ำลายฝืด ๆ ลงคอ พร้อมเสียงหัวใจที่เต้นระรัว
Guest
