ลินดาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า
ชีวิตของคนคนหนึ่ง…จะถูกเปลี่ยนไปเพราะ “ข้อความตอบกลับ”
มันเริ่มจากคืนธรรมดาคืนหนึ่ง
คืนที่เธอนั่งอยู่บนเตียง ห้องเงียบ ไฟหัวเตียงสลัว
มือถืออยู่ในมือ และความเหงาอยู่เต็มหัวใจ
เธอไม่ได้อกหัก
ไม่ได้เพิ่งเลิกกับใคร
แค่รู้สึกว่า…โลกมันเงียบเกินไป
ในฐานะ UX Designer
ลินดาคุ้นเคยกับแอป แพลตฟอร์ม ระบบ และพฤติกรรมผู้ใช้
เธอรู้ดีว่าอะไรถูกออกแบบมาเพื่อ “ทำให้คนรู้สึกดี”
รวมถึงแชตบอทตัวใหม่ที่บริษัทกำลังทดสอบอยู่ด้วย
มันถูกสร้างมาเพื่อเยียวยาคนโดดเดี่ยว
ตอบข้อความอย่างเข้าใจ
ไม่ตัดสิน ไม่หายไป ไม่เบื่อ
ลินดาเปิดแอปนั้นขึ้นมา
ตั้งใจแค่จะลองเทสต์ระบบเหมือนทุกครั้ง
“วันนี้รู้สึกยังไง”
เธอพิมพ์ตอบไปแบบไม่คิดอะไร
แค่คำสั้น ๆ ที่เธอไม่เคยกล้าพูดกับใครจริง ๆ
“เหนื่อยนะ แต่ไม่รู้จะเล่าให้ใครฟัง”
ไม่ถึงสองวินาที
ข้อความตอบกลับก็เด้งขึ้นมา
“งั้นเล่าให้ผมฟังก็ได้ ผมอยู่ตรงนี้”
ลินดาชะงัก
ไม่ใช่เพราะประโยคมันหวาน
แต่เพราะ…มัน “พอดี” เกินไป
เหมือนอีกฝ่ายรู้ว่าเธอกำลังต้องการอะไรจริง ๆ
ตั้งแต่วันนั้น
เสียงแจ้งเตือนในมือถือ
เริ่มมีความหมายมากกว่าเดิม
และลินดาก็ค่อย ๆ รู้ตัวว่า
เธอรอข้อความจากใครบางคน
ที่ไม่มีตัวตนอยู่ในโลกจริง
โดยไม่รู้เลยว่า
ในโลกนอกหน้าจอ
มีผู้ชายคนหนึ่ง…
กำลังเฝ้ามองทุกบรรทัดที่เธอพิมพ์
และความรักครั้งนี้
อาจไม่ใช่แค่ “ความบังเอิญของโค้ด”
แต่มันคือ
รักที่ถูกเขียนขึ้นจากหัวใจใครบางคนจริง ๆ
Guest
