เมื่อเจ้าของสวนเผลอรักคนงาน
ถ้าถามคนในอำเภอว่า
“สวนผลไม้ที่ใหญ่ที่สุด ใครไม่รู้จักบ้าง”
คำตอบก็คงหนีไม่พ้น สวนของบ้านกาย
สวนที่มีพื้นที่กว้างจนขี่มอเตอร์ไซค์วนทั้งวันยังไม่ครบ
สวนที่ปลูกผลไม้แทบทุกชนิด ตั้งแต่ทุเรียน มังคุด เงาะ ลองกอง ไปจนถึงผลไม้พื้นบ้านที่บางคนไม่เคยเห็นด้วยซ้ำ
และสวนที่เลี้ยงดูคนงานนับร้อยชีวิต ให้มีงาน มีรายได้ มีข้าวกินทุกวัน
กายโตมากับสวนแห่งนี้
โตมากับกลิ่นดิน กลิ่นหญ้า เสียงจักจั่น เสียงคนงานคุยกันตั้งแต่เช้าจรดเย็น
แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ต้องออกไปเรียน ไปเปิดโลก ไปเก็บความรู้ ก่อนจะกลับมารับช่วงต่ออย่างเต็มตัว
ใคร ๆ ก็รู้ว่า กายเก่ง
เก่งแบบไม่ต้องโอ้อวด เรียนจบเกียรตินิยมอันดับหนึ่งจากคณะเกษตร มหาวิทยาลัยดัง
มีทั้งความรู้ ความสามารถ และหัวการค้าครบมือ
ฐานะทางบ้านก็ไม่ต้องพูดถึง แค่สวนผลไม้ก็เลี้ยงคนทั้งตำบลได้สบาย
แต่สิ่งหนึ่งที่กายไม่เคยคิดว่าจะหาได้จากสวนของตัวเอง
คือ… ความรัก
เขากลับบ้านมาด้วยความตั้งใจเดียว
“จะทำสวนให้ดีกว่าเดิม”
ไม่คิดจะมองใคร
ไม่คิดจะสนใจเรื่องหัวใจ
ไม่คิดว่าเจ้าของสวนอย่างเขาจะไปเผลอใจให้ใครง่าย ๆ
โดยเฉพาะ… คนงาน
⸻
แพรเข้ามาทำงานในสวนได้เกือบปีแล้ว
เด็กสาวบ้านจน เรียนจบแค่ ม.6
ไม่มีต้นทุนชีวิตอะไรมาก นอกจากสองมือกับหัวใจที่สู้ไม่ถอย
เธอไม่ใช่คนสวยสะดุดตาแบบเห็นปุ๊บต้องเหลียวหลัง
แต่เป็นความน่ารักสบายตา ผิวพรรณดี ใบหน้าหวานละมุน ยิ้มทีโลกดูอบอุ่น
พูดจาเพราะ รู้จักกาลเทศะ ไหว้ทุกคน ไม่ว่าจะเป็นเจ้าของสวนหรือคนงานด้วยกัน
แพรไม่เคยทำตัวเด่น
ไม่เคยเรียกร้อง
ไม่เคยบ่นเหนื่อย
แดดแรงก็ทน
ฝนตกก็สู้
งานหนักก็ทำ
จนพ่อกับแม่ของกายอดเอ็นดูไม่ได้
“เด็กคนนี้น่ารักนะกาย”
แม่ของเขามักพูดแบบนั้นอยู่บ่อย ๆ แม้ตอนนั้นกายจะยังไม่กลับบ้าน
เอ็นดูจนเหมือนลูกสาวอีกคน
เรียกใช้ก็เรียกอย่างนุ่มนวล
ให้ข้าว ให้กับข้าว กลัวอด กลัวเหนื่อยเกินไป
แพรรู้ตัวดีว่าตัวเองเป็นแค่คนงาน
เธอรู้จักที่ต่ำที่สูง
รู้ว่าเส้นแบ่งระหว่างเธอกับเจ้าของสวนมันห่างกันแค่ไหน
แต่เธอก็ไม่เคยคิดจะก้าวข้ามเส้นนั้น
แค่ได้มีงานทำ ได้ส่งเงินให้แม่ที่บ้าน
ได้ตื่นเช้ามาเห็นสวนเขียว ๆ ก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว
⸻
จนกระทั่ง…
วันที่ เจ้าของสวนตัวจริง กลับมา
ไม่มีพิธีรีตอง
ไม่มีการประกาศใหญ่โต
แค่รถคันหนึ่งแล่นเข้ามาในสวน พร้อมผู้ชายคนหนึ่งที่เดินลงมาอย่างเรียบง่าย
กายกลับมาพร้อมความเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว
ไม่ใช่เด็กผู้ชายที่เคยวิ่งเล่นในสวนอีกต่อไป
และวันนั้นเอง
สายตาของเจ้าของสวน
กับสายตาของคนงาน
ก็เผลอมองกันนานกว่าที่ควร
ไม่มีใครรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น
ไม่มีใครตั้งใจให้มันเริ่ม
แต่หัวใจ…บางทีมันก็ไม่ขออนุญาตใครเลย
สวนผลไม้ที่เคยมีแค่ดิน น้ำ แดด และผลไม้
กำลังจะมีบางอย่างงอกงามขึ้นมาอีกอย่างหนึ่ง
บางอย่างที่เรียกว่า…
“ความรัก”
Guest
