พันธะพรางใจ

*** ตัวอย่างในเล่ม *** 

"ถ้าอย่างนั้น ราตรีสวัสดิ์นะคะ" 

พะแพงไม่รู้ว่าควรจบการพูดคุยอันน่าอีหลักอีเหลื่อนี้อย่างไร การบอกฝันดีก่อนแยกย้ายเป็นสิ่งเดียวที่พอจะนึกออก 

เจ้าของใบหน้าหวานล้ำคลี่ยิ้มส่งให้ธรณ์ธันย์อย่างไม่เป็นธรรมชาติ ผู้รับได้แต่มองนิ่ง 

เขารู้สึก...ไม่ชอบมันเอาซะเลย 

"เดี๋ยวก่อนค่ะ!" ทว่าในจังหวะที่ร่างสูงตัดสินใจแยกตัว เพราะไม่อยากทำให้ภรรยารู้สึกอึดอัดไปมากกว่าที่เป็นอยู่ มือเล็กกลับรั้งชายเสื้อเขาทันควัน "...คุณอิงมาค่ะ" 

ธรณ์ธันย์เหลือบมองที่สองนาฬิกาตามสายตาของคนที่ส่งซิกไปตรงบันไดขั้นสุดท้าย เห็นว่าลูกผู้น้องกำลังยืนอยู่จริงๆ 

จังหวะนั้นเองที่ฝีเท้าใหญ่ของอิงควัตรพลันชะงัก หลานชายคนเล็กของตระกูลเผลอสบตากับคนที่มีเจ้าของ 

ยัยนั่น... 

แทบจะในทันทีที่ธรณ์ธันย์ดันภรรยาของตนไปชิดขอบระเบียงทางเชื่อมติดราวบันได กักคนที่ไม่เคยคิดล่วงล้ำด้วยวงแขนกว้าง ลมหายใจของพะแพงถึงกับติดขัด 

เธอรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้ 

"เงยหน้า..." 

น้ำเสียงนุ่มนวลในความเย็นชาดังเหนือกระหม่อมบางเรียกนัยน์ตาสุกสกาวให้มองประสานกัน 

ปลายนิ้วแกร่งเชยคางมนรับกับองศาของริมฝีปากหยักลึก ธรณ์ธันย์กดทาบสิ่งที่สร้างความหวั่นไหวให้กับเธอ...แผ่วเบา 

ทุกอย่างควรยุติเพียงแค่จุมพิตผิวเผิน หากแต่ครั้งนี้คนเป็นสามีกลับดึงแว่นออกจากกรอบหน้าของเขา เอียงตัวขยับบดจูบลึกซึ้ง 

สัมผัสที่ต่างออกไป...กระตุกให้พะแพงใจวูบดิ่ง สองมือยกต้านแผงอก เผลอยั้งการกระทำ แต่กลับเปิดโอกาสให้ชายหนุ่มรุกรั้งเอวคอดเข้าแนบชิด 

เขา...เล่นใหญ่เกินเบอร์ไปแล้ว 

กายสาวเห่อร้อน รับรู้ได้ถึงมวลกล้ามเนื้อเรียบตึงผ่านสาบเสื้อ ผิวอ่อนใสบริเวณแก้มคล้ายโดนอังด้วยถ่านไฟ ปากหนาขบแทรกลิ้นชื้น รุกล้ำโพรงปากอุ่น ทั้งดูดดึงนำทาง 

"คุณธิม..." 

พะแพงพร่าเบลอ เรี่ยวแรงผลักดันถดถอย สุดท้ายต้องเปลี่ยนเป็นเหนี่ยวยึดอกเสื้อเชิ้ตของสามีไว้กับตัว 

...หลักประกันเดียวที่ทำให้เธอไม่ล้มลงไปกองอย่างขายหน้า 

ใช่... 

เพราะฉะนั้นอย่าเพิ่งปล่อยเธอตอนนี้ ได้โปรด 

"หมอนั่นไปรึยัง..." 

คนถอนจูบ...เอ่ยถามคนหอบรวยรินด้วยเส้นเสียงพลิ้วจัด นัยน์ตาของพะแพงฉ่ำปรือ เนื้อตัวอ่อนเหลว 

"ยัง...ยังค่ะ" 

มุมปากของคนฟังหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มเมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่ทันได้มองข้ามไหล่เขาไปสังเกตด้วยซ้ำ ภรรยาตัวน้อยเอาแต่จดจ้องแผงกระดุมบนอกเสื้อที่หล่อนเล่นทำเสียยับย่น ดวงหน้างามร้อนฉ่า 

ธรณ์ธันย์รู้สึกว่าตัวเองกำลังใจเต้นให้กับท่าทางน่ารักเล็กๆ นั่นอย่างไม่มีเหตุผล 

"เดินไหวรึเปล่า" 

"คะ..." 

แววตาที่ดูตื่นนิดๆ เงยผสานก่อนที่มันจะเบิกกว้าง 

"หรือฉันต้องอุ้มไปส่ง"