ใครจะไปคิดล่ะว่าหญิงสาวที่อยู่ข้างห้องกัน คนที่เนปจูนเอ็นดูเหมือนน้องเหมือนนุ่ง...แท้จริงแล้วลาเบลไม่เคยมองเธอเป็นพี่เลย และร้ายกว่านั้นคือเจ้าหล่อนคิดไม่ซื่ออยากได้เธอเป็นเมียมาโดยตลอด!!
"ไม่มีใครเรียกเมียตัวเองว่าพี่หรอก"
"อย่ามามั่วนิ่ม พี่ตกลงเป็นแฟนแค่สองวันนั่นหมายความว่า..."
"ก็ใช่ไง วันนี้กับพรุ่งนี้แต่เหมือนพี่จะลืมอะไรไปนะ คำว่าพรุ่งนี้กับวันนี้ไม่มีในปฏิทิน นั่นก็หมายความว่าพี่ต้องเป็นแฟนกับเบลไปตลอดค่ะ" คนที่ฟังประโยคยืดยาวนั้นได้แต่อ้าปากค้าง นี่เธอเสียรู้เจ้าลูกหมาข้างห้องแล้วหรือนี่
"เหอะ! ศรีธนชัยจริง ๆ เหมือนอย่างที่เขาว่า...เล่นกับหมา หมาเลียปาก!" คนเสียรู้บ่นอุบ ให้ตายเถอะนี่เธอแก่กว่าตั้งหกปีเลยนะ! ทำไมจูนรู้สึกว่าตัวเองตามไม่ทันหมาเด็กเจ้าเล่ห์ตัวนี้เลย...
🔞คำแนะนำก่อนอ่านนิยายนะคะ🔞
▫️นิยายเรื่องนี้มาจากจินตนาการของผู้แต่ง
▫️ชื่อบุคคล สถานที่บางแห่ง ที่ปรากฏในนิยายเป็นชื่อที่สมมุติขึ้นไม่มีอยู่จริง
▫️เนื้อหาอาจจะไม่ตรงหรือครบถ้วนตามหลักที่ควรจะเป็น
▫️โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน
▫️นิยายเรื่องนี้เป็นแนวสาวดุ้น
▫️หากอ่านแล้วไม่ถูกใจ ไม่ใช่แนว หรือไม่ถูกจริต ขอความกรุณาให้เลื่อนผ่านกดออกได้เลยนะคะ ไม่คอมเมนท์บั่นทอนจิตใจกันนะคะ🥺
นิยายเรื่องนี้มาจากจินตนาการของผู้แต่ง ห้ามคัดลอก ดัดแปลง ทำซ้ำ ถ่ายรูป หรือนำส่วนใดส่วนหนึ่งของนิยายไปเผยแพร่ โดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของผลงาน
