ให้ตายเถอะ!
ไม่ได้อยากคิดที่จะเป็นวัวแก่ แล้วต้องมาเคี้ยวหญ้าอ่อนเลยจริงๆ
ก็เจ้าหล่อนอายุแค่ 19
แถมยังเป็นสมบัติของหลานชาย
แต่เปลวหวานสีน้ำผึ้งที่กำลังมอดไหม้อยู่ในอก
ทำให้กรดลไม่อาจจะห้ามใจตนได้!
“เรื่องเมื่อคืน...”
“อากรไม่ต้องรับผิดชอบ ไม่ต้องอะไรทั้งนั้น อากรบอกเองว่าจำไม่ได้ ไม่รู้ว่าทำไปเพราะอะไร” ถ้อยคำที่เขาพรั่งพรูออกมาเมื่อตอนลืมตาแล้วพบตนเองอยู่บนเตียงกับสาวน้อย ถูกบัวบูชากรอกหูเขาแบบไม่ตกหล่นเลยสักคำ ชายหนุ่มหรี่ตาลง มองกวาดหน้าหวานๆ ที่ตอนนี้ดูเซ็กซี่แล้วก็น่ารักมากกว่าเดิมอีกหลายเท่า บัวบูชาหน้าแดงเรื่อ ตาวาวอย่างจะเอาเรื่อง แถมปากอิ่มที่ต่อว่าเขาฉอดๆ ต่างจากเวลาปรกตินั่นอีก
“ไม่รับผิดชอบได้ยังไงกัน ฉันทำระยำไปขนาดนั้น ต้องรับสิ”
“อากรรับผิดชอบบัวไม่ได้หรอกค่ะ” สาวน้อยเม้มปาก “อากรมีแฟนแล้ว อากรไปแต่งงานกับแฟนของอากรเถอะ ส่วนเรื่องของบัว บัวจะถือว่า...มัน...มันแค่ฝันร้าย”
“หืม? ใครเป็นแฟนฉันกัน”
“อากรรู้อยู่แก่ใจ ออกไปได้แล้วล่ะค่ะ มันจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่อากรต้องรับผิดชอบบัว หรือว่าเรื่องที่บัวจะแต่งงานกับคุณธีรัชด้วย”
ใครบอกว่าเขาเป็นฝันร้ายกัน! เขาเป็นฝันดีที่สุดในชีวิตเจ้าหล่อนต่างหากเล่า แม่สาวน้อยบัวบูชา
Guest
