
เขาค่อย ๆ ปลดชุดที่เปื้อนเลือดออกจากร่างของเยว่เหออย่างช้า ๆ
ผ้าไหมที่ห่อหุ้มร่างกายบัดนี้ถูกปลดออกจนหมดสิ้น เยว่เหอนอนเปลือยเปล่าอยู่บนเตียงไม้ผิวเรียบ เรือนร่างของนักรบสาวปรากฏต่อสายตาของหมอเทวดาอย่างไม่มีสิ่งใดปกปิด ผิวของนางเรียบเนียนผิดกับบุคลิกที่แข็งกระด้าง มีร่องรอยการฝึกฝนตามกล้ามเนื้อที่กระชับได้รูป
__________________________
เจ้า... เจ็บหรือไม่?” เขาถามด้วยเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่า น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างแท้จริง
เยว่เหอรู้ดีว่าเขาไม่ได้หมายถึงบาดแผลที่แผ่นหลัง แต่หมายถึงร่องรอยของการร่วมรักเมื่อคืน นางส่ายหน้าอย่างช้า ๆ