รักเจียระไน

เมื่อถูกสลัดรัก หักหลังอย่างไม่ใยดี จนต้องหอบความรวดร้าวหนีไปรักษาแผลใจ เวลาและระยะทางช่วยทำให้ทุกอย่างค่อยๆดีขึ้น มันเพียงพอที่จะทำให้เธอกล้ากลับมาเผชิญหน้ากับมันอีกครั้ง แต่...ยามเมื่อเจอหน้าคนใจร้ายคนนั้น  

“ที่ผ่านมาคุณยังทำร้ายเจียไม่พออีกเหรอคะ” กลับเป็นปณัฐบ้างที่นิ่งอึ้ง เพราะไม่รู้จะตอบอย่างไรกับความผิดที่ตัวเองได้ก่อเอาไว้ 

“พี่จะไม่แก้ตัวอะไรทั้งสิ้น แล้วเราก็หัดยอมรับความจริงได้แล้ว” 

“อย่ามากล่าวหากันนะคะ” ถูกสบประมาทขนาดนี้ เจียระไนก็ฉุนขึ้นมาบ้าง  

“พี่ไม่ได้กล่าวหา พี่พูดความจริง เราต่างหากที่รับความจริงไม่ได้” โทนเสียงเริ่มแข็งขึ้นนิดหนึ่ง พร้อมกับเพิ่มแรงกอดรัดเมื่อรู้สึกว่า แม่ตัวดีเริ่มจะแผลงฤทธิ์อีกครั้งหลังจากที่ปณัฐยอมคลายอ้อมแขนออกเล็กน้อย 

“เจียรับความจริงได้ทุกอย่างค่ะ” แข็งใจพูดแม้ว่าสิ่งที่หลุดออกมาเธอไม่เคยทำได้เลยสักครั้ง 

“งั้นยอมรับกับพี่มาสิ ว่า เจียยังรักพี่” ถามตรงประเด็นจนคนมีหน้าที่ตอบหน้าชาวาบ สมองยังไม่พร้อมสำหรับการค้นหาเหตุผลหรือข้อแก้ตัวดีๆมาหักล้างคำถามนี้ 

“เคยรัก เจียขอใช้คำนี้นะคะ”  

“โบราณว่าไว้ เจ็บแล้วให้รู้จักจำ แต่ทำไมใจเจ้ากรรมถึงไม่เคยฟัง กลับถลำรักคนใจร้ายจนหมดใจ” 

ไฟมธุรส ( ภาคต่อ รัก...เจียระไน ) 

เมื่อ "ตัวซวย" มาพร้อมกับ "ความซวย" เจอเขาเมื่อไหร่ มีเรื่องเดือดร้อนเกิดขึ้นที่นั่น อธิชนันธ์ จึงขอสาปส่ง ไม่ว่าชาตินี้ หรือชาติไหน ขออย่าให้ได้เจอกับผู้ชายร้ายกาจคนนี้อีกเลย 

แม้จะถูกตราหน้าว่าเป็น "ตัวซวย" แต่สำหรับ ผู้ชายที่ชือ อิศรา แล้วละก็ ไม่มีทางยอมให้ใครมาให้ร้ายแบบฟรีๆ ผู้หญิงอวดดี ต้องดัดหลังเสียให้เข็ด แล้วงัดหมัดเด็ดขึ้นมากำราบเธอให้อยู่อุ้งมือ