เสียงประตูบ้านที่ไม่ได้ล็อกไว้ค่อยๆ เปิดออกเบา ๆ นะโมลืมตาขึ้นมา กะว่าจะเอ่ยปากบอกลุงมั่นว่าเงินอยู่ที่ไหน แต่คำพูดนั้นกลับกลืนหายไปในลำคอ ร่างของลุงมั่นในชุดเสื้อยืดสีเก่าและกางเกงขายาวเลอะดิน ยืนอยู่ตรงประตูบ้าน ใบหน้าเหี่ยวย่น แต่ดวงตาคู่นั้นกลับแข็งกร้าวและจ้องมองตรงมาที่เธอ... ที่นะโมนอนหงายอยู่บนโซฟา มือวางบนหน้าอก เผยให้เห็นเรียวขาขาวๆที่โผล่พ้นจากขอบกางเกงขาสั้นสีอ่อน
ลุงมั่นยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น... หลังที่โก่งงอเล็กน้อยไม่ได้ทำให้ความรู้สึกคุกคามลดลงเลยแม้แต่น้อย แกยืนจ้องเขม็งมาที่นะโม โดยไม่สนใจเงินค่าแรงที่วางอยู่ข้างประตูแม้แต่นิดเดียว “ลุงคนนี้จ้องอะไรกันแน่?” คำถามผุดขึ้นในใจนะโมอย่างรวดเร็ว ความอยากรู้อย่างประหลาดเข้าครอบงำ ทำให้คุณหมอคนสวยเลือกที่จะนิ่งเฉย สังเกตปฏิกิริยาของอีกฝ่าย
