พรานล่าคน

กระสุนปืนร้อนฉ่าพุ่งเข้าเจาะลำคอพรานศรีเมืองพอดิบพอดีราวกับจับวาง ร่างของพรานเฒ่าล้มทั้งยืนลงดิ้นพล่านกับพื้น 

ชายอีกสองคนที่ยืนอยู่ด้วยกันกับพรานตกใจสุดขีด แล้วรีบก้มต่ำลงจนถึงขนาดนอนหมอบกับพื้น เห็นผู้นำทางที่เพิ่งล้มลงเมื่อครู่นี้ยังดิ้นไปมา ตาถลนพร้อมเลือดสด ๆ ทะลักจากบาดแผลไม่หยุด

“อะไรกันวะ!” ชายคนหนึ่งถามเสียงสั่น เขายกสองมือกุมศีรษะด้วยความกลัว

“ไม่รู้! ไม่รู้” ชายอีกคนคล้ายสติแตกไปแล้ว และเขากำลังลนลานคิดจะคลานหนีเพื่อหาที่กำบัง

แต่ไม่ทันแล้ว...เสียงปืนดังขึ้นอีกสองนัด กระชากวิญญาณของเป้านิ่งทั้งคู่ไปแบบไม่มีใครช่วยตอบได้ว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วจากนั้นป่าทั้งป่าก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง

ร่างหนึ่งออกจากแนวพุ่มไม้รก สะบัดสายปืนลูกซองสะพายบ่าแล้วเดินมาดูผลงาน สามร่างบนพื้นตอนนี้นิ่งไปแล้ว เขาแสยะยิ้มอย่างพึงใจ เลือกเดินไปที่ร่างพรานเฒ่า สบถสองสามคำแล้วก้มหยิบปืนจากมือศพมาถือไว้ ค้นอาวุธและของมีค่าอื่น ท้ายสุดคือเปลื้องผ้าออกจากทั้งสามร่างนั้น

เขาดึงเชือกที่พันไว้รอบเอวออกมาร้อยเสื้อผ้าศพรวมกัน บรรจุสิ่งของที่ค้นได้ใส่ย่ามแล้วสะพายบ่าอีกข้าง จากนั้นมองไปรอบ ๆ แล้วร้องบอก “มา! ออกมา!”

เสียงนั้นดังก้องป่า อึดใจปรากฏร่างเสือโคร่งตัวใหญ่แทรกตัวผ่านพุ่มพฤกษ์ออกมา มันย่างสามขุมเข้าถึงสามร่างที่ยังอุ่น ๆ นั้น ก้มพิจารณาครู่เดียวแล้วขย้ำเข้าช่วงหัวไหล่ของศพ ก่อนจะลากด้วยเรี่ยวแรงมหาศาลกลับไปทางเดิม

เสือโคร่งอีกสองตัวปรากฏกายขึ้นในเวลาไล่เรี่ยกัน ชายผู้ปลิดชีพคนต่างถิ่นส่งเสียงเชื้อเชิญราวกับกำลังมอบอาหารอันโอชะให้เจ้าป่า เสือตัวที่สองลากศพหายเข้าไปในป่าลึก ส่วนเสือตัวที่สามลากศพขึ้นไปพาดไว้บนต้นไม้ใหญ่ ค่อย ๆ เล็มเลียอาหารทีละน้อยราวกับกลัวจะหมด

เมื่อหมดสิ้นหลักฐานชายคนนั้นหันหลังเดินกลับออกจากป่าด้วยความชำนาญเส้นทาง...จบไปอีกหนึ่งภารกิจ

ใจใช่ต้องการทรัพย์สิน…แต่ต้องการชีวิต 

มันผู้ใดทำร้ายสัตว์สาพนาไพร มันผู้นั้นต้องไปยมโลก!