นอนเกาตูดกินขนมอ่านนิยายที่ซื้อมาอยู่ดี ๆ
ขนมเกิดติดคอสำลักตาเหลือกแล้วสลบ
ไอ้หวังตายแน่! ตายแน่ไอ้หวัง!
ทว่าเมื่อฟื้นคืนสติกหลับพบว่าตนเองไม่ได้อยู่ในหอพักซอมซ่ออีก
แต่หล่อนคือ “ฟ้าประทาน” นางร้ายในนิยายคุณหนูขาวีน
เอาแต่ใจที่หนึ่งและร้ายกาจที่สุด
-
หลังจากทะลุเข้ามาในนิยาย ฟ้าประทานไม่อยากสู้รบตบมือกับใคร
หล่อนอยากกินหรูอยู่สบายแบบคุณหนูผู้สูงศักดิ์
จึงเริ่มทำดีกับกิ่งกาญจน์เพราะไม่เห็นประโยชน์ที่จะทำร้ายอีกฝ่าย
ในเมื่อพัสดนตร์ไม่ชอบหล่อนก็ช่างเขา
ทว่า…พัสวีร์พี่สาวของชายหนุ่มกลับไม่ไว้วางใจ
จึงคอยจับตาดูทั้งยังกล่าวหาว่าหล่อนไม่จริงใจอยู่ตลอดเวลา
ซึ่งฟ้าประทานมองว่าเป็นเสียงนกเสียกาหรือเสียงสัมภเวสีมากกว่า
-
“ฉันรู้สิ รู้ดีด้วยว่าเธอน่ะมันนางมารร้าย เห็นใครดีกว่า
อย่ามาทำเป็นสติสตังไม่ดีนะ ฉันรู้ว่าเธอมีแ..ผ..น”
“เสียงสัมภเวสีหนอ ต้องแผ่เมตตา” คราวนี้แหละพัสวีร์ตาโต อ้าปากค้าง
“นี่ยัย…”
“สัพเพ สัตตา สัตว์ทั้งหลายทั้งปวง
ที่เป็นเพื่อนทุกข์ เกิด แก่ เจ็บ ตาย ด้วยกันทั้งหมดทั้งสิ้น…”
-
-