A Shadow of Haze
“ฟ็อก”
หากจะนิยามคนตรงหน้าคำแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวคือ น่าหลงใหล ด้วยดวงตาสีบลูเลก ยามต้องแสงดุจทะเลฟ้าสีใส ยามโกรธหรือดุดันสีตาคู่นั้นเพิ่มความเข้มขึ้นจนคนมองห่างๆ อย่างฉันได้แต่ยืนนิ่ง ผมสีเทาคล้ายควันบุหรี่ของเขานั่นยุ่งเหยิงเล็กน้อย ข้อมือแข็งแรงแม้ว่าจะฟาดฟันกับคนนับสิบนั้นยังดูมั่นคง ไม่สั่นระริก ผิดกับดวงตาของคนที่จะเป็นผู้โชคร้ายรายต่อไป
สายตาดุจเยี่ยวตวัดมองพวกที่นอนสลบไม่ไหวติง ริมฝีปากหยักบางถมน้ำลายที่ปะปนไปด้วยเลือดไว้ข้างบุคลรายสุดท้ายที่สลบไปด้วยพละกำลังของเขา รูปร่างสูงโตกว่าใครนั้นหันหลังให้กับทุกความเงียบงัน ขายาวทั้งสองก้าวเดินผ่านฉันราวกับมองไม่เห็นกัน
พลั่ก!
สัมผัสเพียงชั่ววินาทีเมื่อไหล่ของเรากระทบกันปลุกฉันให้ตื่นจากภวังค์ ฉันกระพริบตาถี่ๆ เพื่อจะหันหลังมองเขาที่เดินจากไปราวกับเหตุการณ์ตรงหน้านี้เป็นเรื่องธรรมดา เขาไม่แม้แต่จะมองเหยื่อที่ถูกพวกเขารุมกระทืบจนไม่มีใครสามารถลุกขึ้นยืนได้สักคน
สายตานั้นยังคงเย็นชาถึงแม้จะเป็นชั่วครู่ที่เขามองฉันแต่มันทำให้ฉันสะท้านไปถึงขั้วหัวใจและคำนิยามที่สองที่ผุดขึ้นมาหลังจากที่ยืนดูเหตุการณ์ตรงหน้าแล้วต้องบอกได้เลยว่า
"เขาน่ะไม่ควรเข้าใกล้ เป็นบุคคลอันตรายแห่งปีเลย"
“โคล”
ผู้หญิงที่ผมมักจะวางสายตาไว้เสมอ ไม่ว่าเธอจะอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมายเพียงใด ผมกลับมองเห็นเธอชัดเจนกว่าใคร ใบหน้านิ่งและดวงตาที่มั่นคงดุจหินผาที่สูงชันยากจะสั่นคลอน
เราไม่ได้เจอกันครั้งแรกด้วยเหตุการณ์ที่ไม่ประทับอย่างนี้ ผมเจอเธอที่โรงอาหารตอนเธอเดินเข้ามา สายลมพลิวโบกพัดเส้นผมสีดำสนิทเสียจนยุ่งเหยิง คิ้วเข้มตามฉบับผู้หญิงน่าคมขมวดกันเล็กน้อย มือเรียวเล็กจับเส้นผมที่พันกันให้เข้าที่เข้าทาง
ยามคนตัวเล็กเดินฝ่าฝูงชนนึกหวั่นใจว่าตัวเธอจะผ่านไปได้หรือไม่ แต่คงไม่ยากอะไรสำหรับคนที่ไม่สุงสิงและโลกส่วนตัวสูงอย่างเธอ เธอระวังตัวเองได้ดีจนมุมปากผมต้องยกสูง
ไม่อยากได้รับสัมผัสจากใครและไม่ชอบความวุ่นวาย นั่นทำให้เธอน่าสนใจกว่าใครที่ผมเคยผ่านมา
คำแรกที่ผุดในหัวของผมตอนเจอโคลครั้งแรกมันค่อนข้างจะยากไปเสียหน่อย เพราะผมจำกัดทุกอย่างที่เป็นเธอไว้ในคำเดียวไม่ได้ แต่ถ้าอยากได้คำตอบจริงๆ ผมจะตอบว่า
"เธอแม่งโคตรสะดุดตาตั้งแต่แรกเห็นเลยว่ะ"
Guest
