💙Bad Engineer วฤทธิ์แสนร้าย (ฤทธิ์ & กุ้ง)💙
ความสัมพันธ์แบบ friend with benefit
ทำให้เขาไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเป็นพ่อของลูก...
💙โปรยปราย💙
(“ไง”)
(“แหม ทักทายผัวให้มันเพราะๆ กว่านี้หน่อยไม่ได้เหรอเมียจ๋า”)
(“มีอะไรก็รีบพูดมา กำลังขับรถอยู่”) เธอตอบเสียงห้วนกลับไป ทั้งที่ในใจกำลังประหม่าไปหมด
(“ไม่มีอะไร แค่บอกว่าเย็นนี้จะไปหา มีเรื่องปรึกษาน่ะ”)
(“ปรึกษาอะไร”)
(“ก็บอกว่าตอนเย็นจะไปหาไง”)
(“พูดมาตอนนี้เลย เย็นนี้ไม่ว่างมีนัดแล้ว”)
(“นัดกับใคร?”)
(“ไม่ใช่เรื่องที่นายต้องรู้ สรุปจะปรึกษาอะไรก็ว่ามา”)
(“ไหนว่าขับรถอยู่”)
(“ก็พอคุยได้ แต่ต้องรีบคุยหน่อยนะ เพราะว่า...”)
(“พ่อบอกว่าจะให้ฤทธิ์หมั้นกับน้องเอยเดือนหน้า”)
กัญญาดายอมรับว่าเธอตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน แต่เพราะรู้อยู่แล้วว่าความสัมพันธ์ของเธอกับเขาจะจบลงแบบไหน เธอจึงไม่มีเวลาให้มานั่งคร่ำครวญอะไรทั้งนั้น
(“อ้อ”)
(“อะไร? แค่เนี้ยเหรอ”)
(“ดีใจด้วยนะ”)
(“ดีใจบ้าบออะไร ผัวเธอจะไปหมั้นกับคนอื่นนะ เธอไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ”)
(“ระหว่างเราสองคนคำว่าผัวเมียมันไม่ได้สำคัญอะไรแต่แรกอยู่แล้ว เราตกลงกันแล้วนี่ว่าจะไม่ผูกมัดอีกฝ่าย
อีกอย่างนะนายหมั้นกับน้องเค้าก็ดีแล้ว ฉันจะได้หาผู้ชายดีๆ มาคบเป็นตัวเป็นตนบ้างไงล่ะ”)
(“นี่เธอ...”)
(“หมั้นวันไหนก็บอกละกัน จะส่งดอกไม้ไปแสดงความยินดี แล้วช่วงนี้ถ้าไม่มีธุระสำคัญก็ไม่ต้องมาเจอกันอีก
สงสารว่าที่เมียในอนาคตของนายบ้างเถอะว่ะ ฉันเองก็ไม่อยากขึ้นชื่อว่าเป็นชู้ของผัวใครเหมือนกัน แค่นี้นะ ขับรถต่อแล้ว”)
แล้วเธอก็กดวางสายไป พอเขาโทรมาอีกเธอก็ไม่คิดจะรับสายแม้แต่สายเดียวจนเสียงโทรศัพท์เงียบไปนาน
กัญญาดาหลับตาลงแล้วสูดลมหายใจเข้าไปจนเต็มปอด ก่อนจะลืมตาขึ้นมาอีกครั้งแล้วก้มลงมองที่หน้าท้องของตัวเอง
“ช่างเถอะ ไม่ต้องให้รู้เลยดีกว่า ลูกคนเดียวคนอย่างไอ้กุ้งเลี้ยงได้สบายมาก เด็กดีของแม่ แม่จะเลี้ยงหนูให้มีความสุขที่สุด แม้จะไม่มีวันทิ้งหนูไปเด็ดขาดเลยนะ”
วิศวกรสาววางโทรศัพท์ไว้บนเบาะข้างกับถุงยาก่อนจะไล้ฝ่ามือกับหน้าท้องที่ยังดูไม่ออกว่าเธอกำลังการตั้งครรภ์อยู่
จากนั้นก็ขับรถออกไปจากโรงพยาบาลแล้วบอกตัวเองไปตลอดทางว่า ‘ไม่เป็นไร’
แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมน้ำตามันถึงได้ไหลออกมาตลอดเวลา…