เป็นหมาทุกทีเลย!

 มอปลาย... 

“มึง...กูเลิกกับพี่เขาอีกแล้ว ฮึก…” ซันพูดออกมาทั้งน้ำตา เสียงสั่นไหวไม่เป็นคำชัด ๆ จนเพื่อนต้องเอื้อมมือมาตบบ่า ซันพยายามกลั้น แต่ความรู้สึกมันมากจนห้ามไม่ได้ เขาสูดลมหายใจเฮือกใหญ่อย่างคนที่ยังไม่อยากเชื่อว่าทุกอย่างจบแล้ว 

มหาลัยปีหนึ่ง... 

“ฮืออออ เขามีคนอื่นว่ะ...” ซันปล่อยโฮจนเพื่อนต้องดึงตัวไปกอดให้แน่นเข้าไว้ “ทำไมกูต้องเป็นคนที่เขาไม่เลือกทุกที ทำไมทุกครั้งมันต้องจบแบบนี้วะ กูพยายามจะเป็นคนดีแล้วนะ…” เขาพูดเสียงเบา แต่ก็รู้สึกหมดหวังเหลือเกิน 

ปีสอง... 

“มึง...ฮึก...” ซันเอ่ยขึ้นเบา ๆ ทั้งที่พยายามฝืนให้ดูไม่อ่อนแอ เขาเอามือปิดหน้า พยายามสะกดน้ำตาที่เอ่อเต็ม “กูไม่น่าฝืนไปต่อเลยใช่ไหม” เขาพูดพลางมองออกไปไกล ๆ เหมือนพยายามหาคำตอบอะไรสักอย่างให้ตัวเอง 

ปีสาม... 

“มันไปมีคนอื่นอีกแล้วมึง ฮึก...ทำไมมันเหี้ยแบบนี้วะ” ซันหัวเราะทั้งน้ำตาเหมือนคนที่เก็บทุกอย่างไม่ไหวอีกแล้ว “กูรู้อยู่แล้ว แต่ก็ทน...เพราะกลัวว่ากูจะอยู่ไม่ได้ แต่แม่ง...แม่งเจ็บว่ะ” 

ปีสี่... 

“มึง ทำไมพี่มันทำกับกูแบบนี้วะ กูจะเลิก ๆ!” ซันพูดออกมาด้วยเสียงหนักแน่นจนเพื่อนยังแอบประหลาดใจ แต่ซันยังนั่งนิ่ง จ้องมือที่กำแน่นอย่างเด็ดเดี่ยว “กูจะไม่ยอมกลับไปเป็นแบบเดิมแล้ว...คราวนี้กูต้องเอาจริง” เขาพูดทั้งน้ำเสียงสั่น ๆ แฝงด้วยความหวังสุดท้ายที่เหลืออยู่... 

... 

...ครับ ทุกครั้งที่เพื่อนสนิทของผมมาร้องไห้เรื่องความรักของมันกับรุ่นพี่คนหนึ่ง มันก็จะมาหาผมเสมอ ทุกครั้งที่มันลำบากใจ เพราะผู้ชายคนนี้ ผมก็ยังคงเป็นคนเดียวที่คอยปลอบ คอยให้กำลังใจมัน... และก็ใช่ครับ ผมกลายเป็นหมาให้มันไปทุกครั้งเหมือนกัน... 

ก๊อกๆ 

ตามคาด ผมกรอกตามองบนก่อนจะผละออกจากซัน แล้วเดินไปเปิดประตูให้คนที่มาใหม่เข้ามา เขามองหน้าผมแวบหนึ่งก่อนจะเดินไปหาซันที่นั่งอยู่ ผมปิดประตูเบาๆ แล้วหันไปมองทั้งสองที่กำลังง้องอนกันเหมือนทุกปี เป็นแบบนี้ทุกครั้งจริงๆ ผมก็ยังคงเป็นคนเดียวที่คอยปลอบมัน... เฮ้อ... 

“ขอบใจมากนะที่ดูแลซันแทนพี่” เขาพูดไปแล้วก็ยิ้มให้ผม ผมพยักหน้ารับแล้วหันไปมองซันที่ขอบตายังแดงอยู่ มันยิ้มให้ผมแบบอ่อนๆ ผมยิ้มตอบให้มัน แล้วก็ปิดประตูลงไป ก่อนจะพ่นลมหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อยในใจ...  

สุดท้าย ผมก็ยังเป็นหมาให้มันเหมือนเดิม...