มนตร์ไพรสมิงพราย

กรุงศรีอยุธยา 

พศ.๒๒๗๕ 

"พวกมึงจะส่งมันมาให้กูเยี่ยงนั้นฤๅ มึงจักส่งมันมาก็ย่อมได้ แต่กูก็มิอาจรับปากว่า มันจะหายดีดอกหนา" 

. 

. 

"...ให้กูสงสารคนเยี่ยงมัน ให้กูรักษามันเอาบุญดีกว่า ถือว่ากูช่วยหมาจนตรอกก็แล้วกัน!!! 

. 

. 

"ทำไมพ่อครูถึงเกลียดผมนัก ผมทำอะไรผิดนักหนาเหรอครับ?" 

เด็กหนุ่มลูกครึ่งไทยอเมริกัน ใบหน้างามแต่กลับแปลกตาจากคนทั่วไป เขานั่งพับเพียบเรียบร้อยอยู่ตรงหน้าพ่อครูสิงขร 

ชายหนุ่มวัยกำดัดผู้มีร่างกายกำยำ หากแต่มีผิวสีขาวจัด สีผิวนวลงามของชายผู้คงแก่วิชาตัดเข้ากับโจงกระเบนสีมะกล่ำที่นุ่งยิ่งนัก 

แผงอกเปลือยเปล่ามีรอยสักยันต์อย่างที่เจฟฟรีย์เคยเห็นหนุ่ม ๆ ในหมู่บ้านของตนมี 

แต่ทว่าก็ไม่ได้น่ามองเท่ากับรอยสักที่อยู่บนร่างกายพ่อครูผู้นี้แม้ปลายก้อย 

เจฟมองผ่านดวงตาที่มีม่านน้ำใสกั้นอยู่ แม้ขุ่นมัวไม่ชัดเจนแต่พ่อครูก็ดูน่าพิสมัยในสายตาเขาเสมอ 

สิงขรมองเด็กหนุ่มด้วยความหงุดหงิดใจ คิ้วหนาขมวดขึ้นทันทีที่ได้ยินคำถามที่ไม่อยากตอบ 

เหตุใดวันนี้ไอ้เด็กต่างด้าวท้าวต่างแดนนี่มันจึงมองเขาด้วยสายตาแปลกนัก และไหนจะคำถามประหลาดนั่นอีก  

พ่อครูสิงขรถามเจฟกลับด้วยน้ำเสียงดุ 

"มึงมองกระไรกูนักหนาวะ ไอ้จอม!!" 

ราวกับจะเปลี่ยนเรื่อง...แต่เจ้าของน้ำเสียงหารู้ไม่ว่า ไอ้เสียงทุ้มต่ำแต่ดุดันที่เขาเพิ่งใช้ไปเมื่อครู่นั้น 

มันทำให้แววตาเศร้าของเจฟ หรือไอ้จอมที่สิงขรตั้งชื่อให้นั้นเคลือบน้ำตาจนเอ่อล้น 

เป็นสิ่งบ่งบอกถึงความเสียใจที่พ่อครูชอบไล่เขาไปไกล ๆ เสียทุกครั้ง 

"ผมแค่สงสัยว่า พ่อครูไล่ผมไปไกล ๆ ตลอด พ่อครูเกลียดอะไรผมนักหนา ถ้าผมกลับบ้านได้ผมกลับไปแล้ว 

ผมไม่อยู่ให้พ่อครูไล่ผมเหมือนหมูเหมือนหมาแบบนี้หรอก ถ้าผมหาทางกลับบ้านได้ 

รับรองไอ้จอมของพ่อครูจะไม่กลับมาเหยียบที่นี่อีก พ่อครูจะได้ดีใจที่ไม่มีผม ไม่ต้องทนเหม็นขี้หน้าผมอีกต่อไป!!" 

น้ำเสียงสะท้านระบายความในใจด้วยความเจ็บปวด เจฟจากบ้านมาไกลหลายร้อยปี จากแม่ผู้มีพระคุณหนึ่งเดียวในชีวิต 

มาอยู่กับคนที่เอาแต่รังเกียจเขาโดยไร้สาเหตุ 

ไอ้จอมของพ่อครูก็เป็นคนเหมือนกันนะ แต่อาจจะแปลกไปจากชาวบ้านเท่านั้นเอง รังเกียจกันถึงเพียงนี้เชียว? 

เจฟฟรีย์เร่งฝีเท้าวิ่งหนีออกไปจากตำหนักสิงขรด้วยความน้อยใจ 

ทิ้งให้คนที่ยังนั่งนิ่งเป็นรูปปั้นถอนหายใจด้วยความอดทนที่เหลืออยู่น้อยเต็มที 

"กูก็ไม่ได้อยากไล่มึงดอกไอ้จอม...ใครใช้ให้มึงงามเยี่ยงนั้นเล่า!!!" 

คำเตือน 

นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องสมมุติ เป็นเรื่องที่เขียนจากจินตนาการของผู้แต่งเพื่อความสนุกสนานเท่านั้น 

ชื่อตัวละคร ตำแหน่ง สถานที่ไม่มีอยู่จริง หากบังเอิญหรือตรงกับชื่อของใคร 

ทางผู้เขียนไม่ได้มีเจตนาอ้างอิงหรือทำให้ผู้ใดเสียหาย และต้องขออภัยมาณ ที่นี้ด้วย  

นิยายเรื่องนี้มีคำหยาบคาย ไม่เหมาะกับผู้ที่มีอายุต่ำกว่า18ปี 

ตัวละครมีพฤติกรรมที่ไม่ควรเอาอย่าง 

มีฉากต่อสู้รุนแรง และมีการกล่าวถึงสิ่งลี้ลับที่ไม่สามารถอธิบายได้ บางเรื่องถูกเสริมเติมแต่งขึ้นมา 

เกินจริง ทั้งนี้ก็เพื่อความสนุกของนิยายเท่านั้น 

นิยายเรื่องนี้ สงวนลิขสิทธิ์พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗และฉบับอื่นเพิ่มเติมทุกฉบับ 

ลิขสิทธิ์ที่กล่าวมานั้นรวมไปถึงภาพหน้าปก และภาพประกอบทุกภาพล้วนมีลิขสิทธิ์ 

หากพบเห็นการคัดลอกไปใช้ทั้งเนื้อหานิยาย หรือภาพวาดไม่ว่ากรณีใด ๆ 

ถือเป็นการผิดลิขสิทธิ์ดังกล่าว มีผลต่อการดำเนินคดีทุกกรณี 

. 

สวัสดีค่ะ กลับมาพบกันอีกครั้งนะคะ คราวนี้เลือกมาเปิดตัวตรงกับวันฮาโลวีนเลยค่ะ 

เรื่องนี้เป็นนิยายวายไสยศาสตร์แบบเต็มตัวเรื่องแรก 

ยังไงฝากกดใจ เก็บเข้าชั้นและเม้นต์เป็นกำลังใจให้ไรต์ด้วยนะคะ