ชิดในหน่อยครับพี่

"ป๊า ผมจะไม่ทำอีกแล้วนะ" 

เสียงทุ้มและท่าทางที่กำลังอ้อนวอนพ่อบังเกิดเกล้า เพื่อขอให้คุณป๊าที่แม้จะแก่แต่ก็ยังหล่อเฟี้ยวยอมใจอ่อนไม่ลงโทษเขา 

'เดาเลยว่า รอบนี้ต้องโดนหักเงินแน่ๆ ชีวิตไอ้เชนขาดเงินไม่ได้นะป๊า ขาดเงินแล้วไอ้เชนไม่มั่นใจเลย 

ทำไมคุณป๊าไม่เข้าใจวัยรุ่นเลยวะ' 

ชายหนุ่มสูงยาวขาวตี๋ หล่อและดูสะอาดเหมือนคนอาบน้ำวันละแปดรอบอย่างคเชนทร์ ถึงคราวตกที่นั่งลำบากแล้วล่ะ  

รอบนี้เขาโดนป๊ายึดรถ เนื่องจากลูกชายสุดที่รักขับรถคันหรูไปซิ่งเกินที่กฎหมายกำหนดบ่อยครั้ง.... 

บ่อยจนกระทั่งคุณป๊าตามจ่ายใบสั่งออนไลน์ให้ไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว 

"ใบแรกก็ยังพอไหว นี่ใบที่สิบเข้าไปแล้วนะโว้ย" 

ป๊าโยนกระดาษปึกหนึ่ง มันคือใบสั่งออนไลน์ที่ส่งมาถี่ยิ่งกว่าเคอรี่มาส่งพัสดุที่บ้านซะอีก 

'ไอ้ลูกหมานี่มึงต้องได้รับบทเรียนบ้าง หึ โดนป้าๆ ตามใจจนเคยตัว' 

"ไอ้เชน มึงต้องขึ้นรถเมล์ไปเรียนแล้วนะ กูขี้เกียจตามจ่ายค่าปรับให้มึงแล้ว รอบนี้กูจะยึดรถมึงสองเดือนเป็นการลงโทษ" 

"โธ่ คุณป๊า อย่ายึดรถผมเลยนะ ผมจะไปเรียนยังไง นั่งรถเมล์ร้อนตายเลย" 

เจ้าลูกชายตาละห้อยใส่บิดา แต่...แววตาป๊ามันน่ากลัวจัง 

"งั้น...ป๊ายึดรถผมก็ได้ ผมผิด เดี๋ยวผมนั่งแท็กซี่แทนก็ได้" 

การต่อรองได้เกิดขึ้น ก็แหม ไอ้ความชีวิตติดสบายของคเชนทร์นี่แหละ ทำเอาป๊าปวดหัวจี๊ด ถ้าไม่ดัดนิสัย 

อนาคตจะเป็นยังไง ยิ่งโตยิ่งห่างกันไปทุกที 

ชายวัยเลยกลางคนตัดสินใจลงดาบลงโทษลูกชายตัวดีให้สำนึก 

"ไม่ กูจะยึด กูจะให้มึงโหนรถเมล์ให้เข็ด เงินในบัตรกูก็จะตัดด้วย มึงจะได้ไม่มีเงินเรียกแท็กซี่ 

ถึงเวลาที่กูต้องดัดนิสัยมึงบ้างแล้วไอ้เชน" 

คเชนทร์หน้าเจื่อน คิดว่าจะทำยังไงดี ในหัวพยายามคิดแผนให้ป๊าหายโกรธ 

ส่วนป้าๆ ที่คอยเลี้ยงหลานมาตั้งแต่แม่ของคเชนทร์ตายไปทำเป็นเดินไปเดินมาแอบฟังพ่อลูกคุยกัน 

สามป้าเกิดสงสารหลายชายจับใจแอบมองอยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ บ้างก็เห็นด้วยกับน้องชายคนเล็กที่ต้องกำราบลูกให้อยู่หมัด 

ส่วนที่เหลือก็แทบจะอยากพาหลานไปถอยป้ายแดงใหม่สักคัน ระหว่างที่โดนทัณฑ์บนตั้งสองเดือน 

"ชีวิตน้องเชนเกิดมาก็สบายมาตลอด จะไปขึ้นรถเมล์ได้ยังไง?" 

ป้าคนโตลองพูดให้น้องชายใจอ่อน แต่ก็เปล่าเลย 

"พวกพี่ไม่ต้องให้ท้ายหลานเลยนะ ถึงคราวแล้วที่ผมต้องจัดการ ไม้แก่ไปจะดัดยาก" 

ภายในห้องเงียบกริบ คเชนทร์จำใจยอมรับมันด้วยความหวั่นใจ 

'มันต้องเข็ด มันต้องเข็ดแน่นอน ไม่เกินอาทิตย์หรอก มันต้องมาอ้อนวอนขอรถคืน หึหึ' 

แต่ป๊าคิดผิด... 

สองเดือนผ่านไป 

ไอ้ลูกชายตัวดีมันก็ยังไม่ขอรถคืนสักคำ 

"มันชักจะมีกลิ่นแปลกๆ แล้วสิวะ" 

คุณป๊าผู้อาบน้ำร้อนมาก่อน เริ่มคิดถึงเหตุผลง่ายๆ ที่ทำให้ลูกชายยอมขึ้นรถเมล์ไปเรียนทุกวันโดยไม่อิดออด 

แถมไม่แอบขอเงินป้าๆ ด้วยสิ 

"ไอ้เชนอย่าบอกนะว่ามึงไปติดสาวบนรถเมล์" 

ป๊าลองตั้งข้อสันนิษฐาน เจ้าลูกชายยกมือเกาหัว และทำท่าทางยอมรับกลายๆ กับเรื่องที่ป๊าถามเขาเมื่อครู่ 

"ป๊า ผมไม่ได้ติดสาว ผมติดผู้ชาย" 

"ไอ้เชน.... กูจะเป็นลม" 

. 

. 

"พี่ครับ นั่งเถอะ พี่ไม่นั่งกับผม ผมจะคิดว่าพี่เป็นริดสีดวงนะ" 

เชนเด็กปีสองพูดจาไม่เข้าหูเอาซะเลย 

"ริดสีดวง เฮ้ย ไอ้บ้า" 

เชนโดนด่าแทนที่จะโกรธ กลับยิ้มร่า แถมยังชวนรุ่นพี่นั่งอีกด้วย 

"ก็นั่งสิครับพี่" 

มือหนาตบเปาะดังปุๆ ชักชวนรุ่นพี่ที่เขาตามจีบมานั่งข้างกัน 

"ไม่นั่ง รถว่างทั้งคัน ทำไมพี่ต้องนั่งข้างน้องด้วยวะ" 

จังหวะที่ธามรุ่นพี่ปีสามกำลังจะเดินไปนั่งที่อื่น พี่คนขับดันหักหลบมอเตอร์ไซค์ที่ปาดหน้าทำให้รถต้องเบรกกะทันหัน 

"โอ๊ย ไอ้เหี้ย ปาดแบบนี้มึงรีบเหรอ รีบทำไมมึงไม่ออกตั้งแต่ตีห้าวะ ไอ้ห่าาาา รถเดี๋ยวนี้มันขับง่ายรึไง วันๆ กูต้องเจออะไรบ้างวะเนี่ย" 

พี่คนขับรถเมล์ด่ากราดเสียงดัง แต่พี่โชเฟอร์ช่างไม่รู้เลยว่า ได้ทำให้ใครคนหนึ่งอยู่ในจังหวะตกหลุมรัก 

"เฮ้ยยยย" 

"ไหนว่าจะไม่นั่งใกล้ผมไงครับ นี่ชิดในแบบแนบตัก ผมจะแปลว่าพี่มีใจนะ" 

รอยยิ้มกรุ้มกริ่มร้ายกาจยิ้มให้คนที่นั่งแหมะลงบนตักตัวเองอย่างพึงพอใจ แขนสองข้างโอบเอวบางของรุ่นพี่แน่นเชียวล่ะ 

'ตัวหอมเป็นบ้าเลย' 

"ไอ้บ้า มีใจพ่อง" 

ธามสุดจะทนจนต้องด่าไอ้รุ่นน้องสุดกวนตีนนี่ให้สำนึกสักดอก 

"พี่ก็อย่าหน้าแดงสิครับ แล้วก็อย่าด่าป๊าผมด้วย เดี๋ยวป๊าผมสำลักเกิดเป็นอะไรขึ้นมา พี่จะบาปนะครับ" 

ธามถอนหายใจ จะรีบลุกแต่ก็โดนไอ้รุ่นน้องกอดเอวเอาไว้ไม่ยอมปล่อย 

"ปล่อย ไม่ตามสักวันได้มั้ย ไอ้แว่นโรคจิตเอ๊ยยยย ต่อยแม่งเลยดีมั้ยวะ จะได้จบๆ" 

เรื่องใหม่มาแล้วค่า ฝากติดตามด้วยนะคะ 🙏🙏🙏 

คำเตือน 

มีคำหยาบคาย 

มีคำหยาบคาย 

และ 

มีคำหยาบคาย 

นิยายฟิลกู๊ดสุขนิยม&สมน้ำหน้า 

(แต่เราจะยังไม่บอกว่าสมน้ำหน้าใคร) 

ไรท์เปิดเรื่องเพราะ 

อยากเปิด❌ 

ฤกษ์ดี✅ 

📌เนื้อหา ชื่อตัวละคร สถานที่เป็นการสมมุติขึ้นมาทั้งหมดค่ะ จินตนาการล้วนๆ จากไรท์เตอร์ไบโพล่าท่านหนึ่งเท่านั้น 

📌โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน